مسافتی سوار بر گاو بود، که آرام آرام خسته شد و زیر سایه سار درختی نشست. تا پلک بر هم گذاشت، پلنگینه پوشی بود نشسته بر تخته سنگی سرخ… زنان و مردانی از گوشه و کنار بیغوله ها و غارها پیش آمدند تا ستایشش کنند. او در میان آنان در پی زنی خوش چهره می گشت، که زنان و مردانی با دستانی پُر از گل های رنگارنگ، گویی پیچیده در هاله ای از ابر و باد پدیدار شدند. گل ها را بر سر و روی زنی ریختند که در کنار او نشسته بود. کیومرث از حضور ناگهانی زن در شگفت ماند. زن لبخندی زد و او را به سوی خود خواند. مانند ماه که در جذبی مهارناپذیر آب دریا را به سوی خود می کشاند. کیومرث معنی لبخند را نمی دانست. زن نیز نمی دانست از پس لبخندی که زد چه کند! تنها دست نوازش بر ریش کیومرث کشید. کیومرث نیز موهای خورشیدگون او را نوازش کرد. گاه که به اندامش خیره می شد، همه جا را چون خورشید و ماه، گرد و مُدور می دید و چون به دست می گرفت، مشتش پُر می شد… خیس عرق چشم باز کرد. نمی دانست دمادَم غروب است یا دمادَم صبح روزی دیگر. مُشت خود را چند بار باز و بسته کرد تا دریافت خالی است. مشاهده آثار محمد محمدعلی