کتاب این سوی رودخانه ی ادر

"کوبرلینگ" در نزدیکی خانه اش، روی تپه ای، ایستاده است که صدای موتور ماشین توجه او را جلب می کند. ماشین روبه روی خانه ی او می ایستد و زنی جوان از آن پیاده می شود. کوبرلینگ، "آنا" ـ دختر دوست قدیمی اش ـ را می شناسد ولی از آمدن او خوشحال نمی شود. او، آنا و مردجوانی را که همراه اوست …

سال ها بعد هم گاهی الن، در آشپزخانه موقع شستن ظرف و ظروف، در راه پله ها، با نامه و روزنامه زیر بغل، در ایستگاه تراموا موقع خواندن برنامه حرکت، مکثی می کند و یاد بادی در آوستین نوادا می افتد و یاد زندگی اش در آنجا. فکر می کند که الان، همین الان، بادی دارد چه کار می کند؟ مطمئن است که هنوز آنجا زندگی می کند، که از آنجا نرفته است. بادی دلیلی برای رفتن نداشت. الن تعجب نمی کند که بی دلیل یاد بادی می افتد، فکر کردن به کسی که شبی را با او در باری گذرانده بی هیچ اضافه و کمی غریب نیست؛ نمی داند چرا، اما به نحوی زندگی اش با زندگی آن مرد پیوند خورده. در هتل اینترنشنال بادی کلاه بیسبالش را برداشته بود و دوباره به سر گذاشته بود از فیلیکس خواسته بود سیگار برایش درست کند. آرام، بدون عکس العمل مدتی به فلیکس که توتون را در کاغذ سیگاری می پیچید نگاه کرده بود. گفته بود که در آوستین به دنیا آمده، ۳۲ سال پیش، گفته بود همان جا دبستان رفته، بعد دبیرستان را در الی گذرانده، مدت کوتاهی به لاس وگاس رفته و پیشخدمتی کرده و بعد به آوستین برگشته. گفته بود که مادرش هنوز اینجا زندگی می کند، در آخرین ساختمان کنار جاده اصلی به سمت الی. پدرش مرده و خودش کمی دورتر، در کویر زندگی می کرد. گفته بود با دختری ازدواج کرده که ۱۶ سالگی عاشق شده بود، ولی دیگر نیست؛ بعد مکثی کرده بود و گفته بود هنوز با هم اند. گفته بود چیزهایی هست که نمی شود راحت در موردشان حرف زد. گفته بود حالا دارد برای دولت کار می کند، بخش جاده سازی و از این حرف ها. گفته بود به هرحال اسمش کارگر ساختمانی است، کارش تعمیر بزرگراه است و مراقبت و پیداکردن خرابی ها و نقطه های خطر؛ همه اش همین.