کتاب سه خشتی

باشكوه ترين كلمات را گرد مى آورم تا با آنچه به كلمه درنمى آيد، به ستايش زنان و مردانى برخيزم كه در كوهستان ها و دره هاى سرد، در صحراها و كشتزارهاى صبور، رو به زندگى ايستادند تا مرگ به تعويق بيفتد و در اين فرصتِ شايد ممكن، بزرگترين درس هاى ديروز، و چرا نگويم تاريخ اين سرزمين شگفت انگيز را به ما بياموزند، تا به ياد آوريم «ما» را در برابر خودمان، ما را در ذهن و خاطره امروز و فردا، و تاريخ را در هر روز خود. اما در اين يادآورى تازه، چه كار از دست شاعر برمى آيد جز ستايش كلمات، آوا و خونى كه از رگ هاى آبى آن همه از ميان ما رفته گان جريان داشت. خونى كه تو گويى ديگر در رگ هاى ما نيست. اين همان خونى است كه طى قرن ها چكه چكه بر سنگ هاى سخت فرود آمد و ما ندانستيم كه دره ها و چاه هاى پر از زندگى، فرهنگ و تمدن، ساخته همان قطره هاست، نه دگرديسى هاى زمين شناسى و عصر يخچال ها و آفتاب ها.»چه زيباست تماشاى چهره ها، چهره هايى كه در آن سوى ديروزها مانده اند و در خاك غريب و ناشناس جايى آرام خفته اند. چهره هايى در آوا، چهره هايى در نوا، چهره هايى در شعر.بر آنم چهره ملتى انگار فراموش شده را در شعر بى بديل شان نشان دهم. مردمانى كه وقتى پا در خاك، كلمه، موسيقى و شعرشان مى گذارى، از آن بوى غربت و خون شهيدانى هزار ساله به مشام مى رسد. بوى تبعيد، جدايى و مرگ. بوى خونى پيروز كه بر علف ها چكيد تا به رنج و توان آرش حرمت بگذارد. از كُرمانج ها مى گويم. در شمال خراسان بزرگ.چنين مردمانى اند در هر گوشه اين خاك عزيز كه به ما مى آموزند حيات ما جز در تنوع ما نيست. اينكه همه مثل هم نيستيم. و تنوع يعنى تاريخ، سنت، امروز و انسانيت. اين هر چهار ظرف چيزى نيست جز ظرف هايى از زمان كه براى هيچ يك از ما، يكسان نيست. همين امر ضرورت شناخت يكديگر را بيدار مى كند، و اين يعنى معاشر انسان بودن. اما چه دشوار است و چه ضرورى كه در قرن احمقانه ترين جنگ ها و ايدئولوژى ها، معاشر انسان باشى. انسانى كه بخشى از حيات مردمى را در خود نهفته دارد؛ مردمى به نام كُرمانج. همانان كه پيش از تاريخ، ملت بزرگى بودند در گوشه اى از زمين كه بعدها آريايى شان ناميدند. صفحه تاريخ را ورق مى زنيم، قرن ها مى گذرد و آنان را در دوران سلسله صفويه مى بينى كه با رسميت مذهب تشيّع، سرنوشت تاريخى قرناقرن شان تغيير كرد و به آن ها مسئوليت تازه اى داد. ايران شيعه نوين، در تيررس حملات ازبكان و تركمن ها بود در شمال خراسان، آن هم در هنگامه جنگ هاى ديگر در هر سوى اين خاك عزيز