کتابی است از کارلو روولی و از مجموعه ی خرد و حکمت زندگی نشر گمان. زمان مقوله ای است آشنا و نزدیک که مفتون آنیم. هجوم ثانیه ها، ساعت ها و سال ها ما را به عرصه ی زندگی می کشاند؛ پس آنگاه به سوی هیچستان می راند. ما چنان در زمان زندگی می کنیم که ماهی در آب. هستی ما هستی در زمان است و در سایه ی آهنگ شکوهمندش می بالیم. زمان دروازه ی عالم را به روی ما می گشاید، ما را می آزارد، می ترساند و آرام می کند. کائنات با ریسمان زمان، رو به سوی آینده گشوده می شود و دوام و بقای هستی اش همگام با آهنگ زمان است. در اسطوره شناسی آیین هندو، رود کائنات با نقش پیکره مقدس شیوای رقصان تصویر می شود: رقص او ضامن گردش افلاک است که این خود یعنی جریان زمان. چه چیز می تواند بدیهی تر و جهان شمول تر از نفس این جریان باشد؟ قضیه به این سادگی نیست. واقعیت گاهی بسیار متفاوت تر از چیزی است که می بینیم. زمین صاف می نماید، حال آنکه در واقع گرد است. در ظاهر فقط خورشید است که در آسمان می گردد ولی آنچه مسلم است ما نیز گرد خورشید و در آسمان می چرخیم. بر همین قیاس، زمان هم آن چیزی که می نماید نیست؛ امری است متفاوت با این جریان فراگیر یکنواخت. چرا گذشته را به یاد می آوریم ولی آینده را نه؟ آیا ما در زمان هستیم، یا زمان در ما؟ وقتی سخن از گذر زمان می گوییم، واقعاً منظورمان چیست؟ چیست که زمان را به سرشت و ذهنیت و ضمیر آدمی پیوند می دهد؟ وقتی به صدای پای زمان گوش می دهیم، درحقیقت به چه چیزی گوش داده ایم؟ این کتاب سه بخش نامساوی دارد: در بخش اول، به اختصار شرح داده شده است که فیزیک نوین از زمان چه فهمیده است. انگار دانه ای برف در دست گرفته باشی و درحالی که مشغول وارسی اش هستی، رفته رفته در میان انگشتانت آب شده و از بین رفته باشد. ما براساس عادت، زمان را چیزی ساده و بنیادین می پنداریم که بی هیچ ارتباطی با چیزهای دیگر، به آهنگی یکنواخت و ابدی، از گذشته به آینده جریان دارد و ما با کمک ابزارهایی چون ساعت و زمان سنج، آن را اندازه می گیریم. با گذشت زمان نیز رویدادهای کائنات، با نظم و ترتیب، از پی یکدیگر می آیند و می روند؛ گذشته، حال، آینده. گذشته تغییرناپذیر است و آینده تغییرپذیر؛ اما واقعیت این است که تمامی این پندارها نادرست است. در بخش دوم، سخن از آن چیزی در میان است که دستمایه پژوهش های کنونی ماست: سرزمینی برهوت، در رهگذار باد، بی هیچ ردی از گذر زمان. جهانی بیگانه و غریب، که خواه ناخواه ما به آن تعلق داریم. مطالب سومین بخش، که دشوارترین و در عین حال حیاتی ترین بخش کتاب است، از نزدیک با زندگی ما در آمیخته است. در جهانی که دیگر اثری از زمان در آن نیست، باید هنوز چیزی باشد که زمینه را برای پدید آوردن زمانی که با آن خو گرفته ایم فراهم آورد؛ زمانی که آهنگی دارد، گذشته ای دارد و با آینده متفاوت است و به نرمی پیش می رود. زمان ما، دست کم به خاطر ما و با مقیاس ما، باید به گونه ای حضور پیدا کند. پس بخش سوم کتاب، داستان سفر بازگشت ماست به زمانی که در بخش نخست کتاب، هنگام کندوکاو درباره طرز کار جهان از کف می گذاریم. مانند داستان های جنایی در این بخش، به دنبال مقصر می گردیم، بزهکاری که مرتکب آفرینش زمان شده است.