«جولین بارنز» در اغلب آثارش مرزهای مرسوم گونه های ادبی را نادیده گرفته است. کتاب «عکاسی، بالون سواری، عشق و اندوه» نیز به همین ترتیب، ترکیبی است از تاریخ و جستار خلاقانه و خودزندگینامه داستانی که به شکل نوشته ای گیرا در باب عشق و اندوه درآمده است –کتابی که بارنز آن را اصلا در سوگ همسر و کارگزار ادبی ازدست رفته اش، «پت کاوانا»، نوشته است. پت در سال 2008 از تومور مغزی مُرد-. کتاب سه جستار را دربرمی گیرد: «گناه ارتفاع»، «بر روی سطح» و «از دست رفتن عمق». در جستار اول، «نادار» (عکاس و مخترع قرن 19) عکاسی و علم هوانوردی را درهم می آمیزد و به اولین عکاس هوایی تبدیل می شود. در جستار دوم، بارنز رابطه ای خیالی میان «سارا برناردِ» بازیگر و «فرد برنابیِ» ماجراجو ترسیم می کند. جستار سوم، شرح عشق بارنز است به همسرش و سرسختی او در این عشق، حتی پس از مرگ کاوانا. هرسه فصل با جملاتی مشابه آغاز می شوند؛ دو چیز را که تا حالا کنار هم قرار نگرفته اند کنار هم می گذارید تمام اجزاي کتاب درهم تنیده اند و هر کدام در هر جستار تکرار می شود و معنایش را کامل می کند.

در عنفوان زندگی، جهان به شکل سردستی به دو دسته تقسیم می شود: آن هایی که لذت تن دیگری را چشیده اند، و آن ها که هنوز نه. بعدش تقسیم می شود به آن ها که عشق را شناخته اند و آن ها که هنوز نه، و باز بعدش اگر خوش شانس باشیم یا از جهاتی بدشانس، جهان به دو دسته تقسیم می شود: آن ها که بار اندوهی را به دوش می کشند و آن ها که هنوز نه. این تقسیمات، بی چون و چرا هستند؛ همچون نوار حاره ای زمین که از آن گذر می کنیم. ما ۳۰ سال با هم زندگی کردیم. من ۳۲ سالم بود وقتی با هم آشنا شدیم و ۶۲ سالم بود وقتی مرد. قلب تپنده زندگی من؛ زندگی قلب تپنده من. و اگرچه حتی از فکر پیری هم نفرت داشت- در دهه سوم زندگی فکر می کرد هیچ گاه چهل سالگی اش را نمی بیند- من مشتاقانه به تداوم زندگی مشترکمان چشم داشتم: به اینکه همه چیز آرام تر و آهسته تر می شود؛ به بازخوانی مشترک خاطراتمان. می توانستم خودم را تصور کنم که دارم از او مراقبت می کنم. می توانستم حتی -اگرچه این کار را نکردم- خودم را تصور کنم که مثل نادار موهایش را از گیجگاهش کنار می زنم و نقش پرستاری رئوف را یاد می گیرم. به جای این ها، از یک تابستان تا پاییز بعدش، دلهره بود و هراس و ترس و وحشت. از تشخیص بیماری تا مرگ، ۳۷ روز طول کشید. من هرگز نخواستم رویم را برگردانم و سعی کردم با قضیه رودررو شوم که نتیجه اش شد یک جور هوشیاری احمقانه. هر شب که از بیمارستان می زدم بیرون، با کینه به مردم توی اتوبوس زل می زدم که در آخر روز داشتند می رفتند به خانه هایشان. آخر چطور همین جور بیخیال و از همه جا بی خبر، در بی تفاوتی محض، می توانستند بگیرند بنشینند و تماشا کنند وقتی که جهان داشت عوض می شد؟