تأثیر ادبیات فارسی در ادبیات انگلیسی پژوهشی است در بررسی توسعه و پیشرفت شناخت انگلیسی ها از ادب و فرهنگ ایران و دیدگاه های متفاوت آنها نسبت به ایرانیان، که یک بار در کلکته در 1362 و بار دیگر در کالیفرنیا در 1384 به زبان انگلیسی چاپ شده است. معمولاً در تواریخ ادبی انگلیسی به غیر از ترجمه آزاد فیتزجرالد از رباعیات خیام و یا تقلید ماتیو آرنولد از «سهراب و رستم» و «حاجی بابای جیمز موریه» به تأثیر ادب فارسی اشاره ای نمی شود. حسن جوادی به صورت گسترده و پیگیر تاثیر شاعران ایرانی را ریشه یابی می کند، و روند اقبال به ادب فارسی را شرح می دهد. در این کتاب از نمایشنامه های هم زمان با شکسپیر که ملهم از حوادث دوران شاه عباس اند تا تأثیر شاعران ایرانی بر رمانتیک هایی چون تامس مور، بایرن، کالج و لی هانت و یا شاعران آمریکایی چون امرسون، ویتمن و نیز تأثیر آثار فردوسی، سعدی، حافظ، عطار و جامی بر ادبیات انگلیسی هر یک جداگانه بررسی می شود. نسخه انگلیسی کتاب تا اول قرن بیستم می رسد، ولی بازنویسی فارسی شرح مفصل گسترش ایران شناسی در انگلیس و آمریکا را تا زمان حاضر دربردارد و به علاوه علل محبوبیت رباعیات خیام در ترجمه فیتزجرالد و شهرت بی نظیر مولانا در روزگار ما را بررسی می کند. بزرگ علوی درباره چاپ دوم انگلیسی این کتاب نوشت: «این اثر ارزشمندی برای دانشمندان و دانشجویان انگلیسی به خصوص خاورشناسان است که میل دارند با مأخذ برخی از اشعار و منظومه های زبان انگلیسی که از خاور زمین اقتباس شده اند، آشنا شوند و در عین حال کمک مؤثری به دانشمندان و دانشجویان ایرانی مبذول می دارد که پی می برند ادبیات فارسی نه تنها چندین قرن در خطه وسیعی از دولت عثمانی تا هندوستان تسلط داشته، بلکه از اواخر قرن شانزدهم تا انگلستان نیز نفوذ کرده است... . جستجو در دریای عظیم انگلیسی و کشف مرواریدهای زبان فارسی در قعر آن وظیفه دشواری بوده است که دکتر جوادی به عهده گرفته و موفق شده است» ( ایران نامه، بهار 1366).