تنها بار دیگه ای که آقای جانسن توی هیچکدوم از کلاس های من جایگزین معلم واقعی شده بود برای دو هفته توی سال دوم بود، وقتی خانم کلیمور، معلم کلاس خودیمون، با ماشین تصادف کرده بود و با یه آتل بزرگ سفید فلزی و کرباسی دور گردن اش برگشت که هیچ کس اجازه نداشت بهش اشاره کنه و نمی تونست توی بقیه ی اون سال تحصیلی سرش رو به هیچ طرف بچرخونه، که بعدش با درآمد مستقل بازنشسته شده بود و برگشته بود فلوریدا. اونجوری که من آقای جانسن رو یادم میاد، قدش برای یه آدم بزرگسال متوسط بود، با مدل موی ارتشی معمول، کت رسمی و کراوات و عینک با قاب سیاه دانشمندانه که هرکسی که توی اون روز و روزگار عینک می زد از اون ها داشت. از قرار معلوم، اون برای چندتا کلاس دیگه هم توی آر. بی. هیز معلم جایگزین شده بود. تنها باری که کسی اون رو بیرون از مدرسه دیده بود یه بار بود که دنیز کوون و مادرش آقای جانسن رو توی ای اندپی دیده بودن و دنیز می گفت چرخ دستی اون پر از غذاهای یخ زده بوده که مادرش به این واقعیت ربطش داده بود که اون مجرد بود. یادم نمیاد توجه کرده باشم آیا آقای جانسن حلقه ی ازدواج داشت یا نه، اما بعدها مقاله های مخابره اشاره ای به این نکردن که بعد از هجوم مسئولین به کلاس از اون همسری به جا مونده باشه. صورتش هم یادم نمیاد جز اون طوری که بعداً توی یه عکس مخابره بود، که از قرار معلوم از یکی از دفتر خاطرات های سالانه ی دوره ی دانشجویی خودش مال چند سال پیش بود. بیشتر صورت های بزرگسال ها که یه مشکل یا مشخصه ی آشکار رو می پوشوندن رو نمی شد توی اون سن و سال آسون فهمید همون بزرگسالی شون همه ی مشخصه های دیگه رو تار می کرد.