موضوع داستان کتاب حاضر در زمان حکومت کوتاه مادرو و عکس العمل سياه هوئرتا مي گذرد.صحنه داستان شهر کوچکي است در غرب مکزيک که تحت نفوذ و مالکيت خانواده تاجر و بانکداري است که انگل وار شيره جان مردم را مي مکند و بر قدرت خود مي افزايند. اين خانواده که در رژيم پورفيريو دياز به نعمت و قدرت رسيده است از هيچ وسيله اي هرقدر هم پليد و خبيث براي تحکيم موقعيت و حفظ منافع خود روگردان نيست.

هر دو وارد کلیسا شدند. صدای قدم های شان در فضای تاریک و خنک کلیسا، زیر سقف ضربی، منعکس می شد. میز دعای کشیش پیدا نبود و فقط می شد حدس زد که کشیشی عبوس و کسل، با شمارش تسبیح، دعایی را زیر لب قرقره می کند و ده دوازده زن شال به سر هم با ناله ضعیفی، جواب های دعایش را تکرار می کنند. پرهیب ردای ارغوانی سرورمان مسیح در قتلگاه، در سوسوی چراغ نفتی به چشم می آمد. دون تیمو تئو شروع کرد به تداعی اندیشه ها: مسیح، رهایی بخش وجدان ها. مادرو، رهایی بخش فقرا و افتادگان. از هیجان به خود لرزید. عجب موضوعی برای سخنرانی در باشگاه! کشیش با صدای بلند گفت: «ای پدر ما که در آسمانی، نامت مقدس باد و دوران سلطنت فرا رسد.» دون تیموتئو که مغلوب احساسات خود شده بود، به زانو افتاد و شتابان دعا کرد: «آری، دوران سلطنت فرا رسد، سلطنت مردم شرافتمند و عادل. مرگ بر سینتیفیکوها. سلطنت مردم پاکدل، سلطنت رحم آورندگان و نیکان، آنان که به گفته دون خوستو سیرا در عطش عدل می سوزند.» دون تیموتئو برخاست و با عجله کلیسا را ترک کرد. در باشگاه، حال خوشی داشت. خوارز و مادرو را با مسیح مقایسه کرد و با تأکید و تکرار گفت: «احترام به حقوق همسایگان، یعنی صلح…» و «باید حساب خداوند را از حساب اشرار جدا کرد.» سرانجام قسم خورد که مذهب، هرگز مدافعی بهتر از بنیتو خوارز نداشته است و کلیسا باید برای بزرگداشت او بنای یادبودی برپا کند.