کتاب حاضر، رماني پرکشش است و در آن ماجراهاي توماس فولي روايت مي شود که در سال ۱۹۵۸، از طرف کشور انگلستان، در نمايشگاه بروکسل شرکت مي کند، يعني در اولين گردهمايي بين المللي بعد از جنگ جهاني دوم. او که در لندن زن و بچه دارد، به خاطر شرايط پيش آمده، زندگي . لندني اش را بازندگي در محيط نمايشگاه در تضاد کامل مي بيند و مدام در تکاپو است تا جايگاه واقعي خودش را پيدا کند. دراين بين، مداخله ي عجيب سرويس جاسوسي انگلستان در زندگي اش او را به سويي مي کشاند که پيش از آن تصورش را هم نمي کرد نمايشگاه ۵۸ از طرفي به تأثيرات دنياي مدرن بر زندگي انسان و ظهور تسليحات هسته اي مي پردازد که در آن دوره زمينه ساز نگراني هاي شديدي شده بود، و از طرفي روابطي خانوادگي و عشقي را نشان مي دهد که به خاطر ماجراجويي هاي سرويس هاي مخفي کشورهاي مختلف دستخوش تغيير مي شوند.

جاناتان کو رمان نویس بریتانیایی متولد ۱۹۶۱ یکی از مطرح ترین و خلاق ترین نویسندگان قرن به شمار میرود و جوایزی نظیر پریکس مدیسی و ساموئل جانسون را در کارنامه دارد. او در توصیف و خلق تصاویر ناب چنان ماهر است که می تواند خوانندگانش را وادار کند تک تک صحنه های به تصویر کشیده شده در آثارش را لمس کنند. جاناتان کو نویسنده ای است که حد و مرزهای توصیف و معرفی عناصر جدید در بستر داستان را به خوبی می شناسد و کاملاً مطابق با اصل تفنگ چخوف عمل می کند. بر اساس این اصل، نویسنده نباید عناصری را وارد داستان کند که به سیر داستان ربطی ندارند؛ مثلاً اگر در قسمتی از کتاب تفنگی پا به بستر داستان میگذارد باید در جایی از زمان شلیک کند وگرنه کاری عبث انجام شده است. در زمان حاضر نیز همچون سایر آثار این نویسنده توصیف های دلنشین و ارتباط استادانه ی عناصر داستان با یکدیگر مخاطب را با سیلی از رخدادها و وقایع مواجه میکند و گره های داستان هم درست در جایی که باید از هم باز می شوند و در نهایت در انتهای رمان ضربه های نهایی به خواننده وارد میشود.

«بله، البته توى ولورهمپتون درستش کردیم راستش خیلی دردسر داشت اما خلاصه اینکه خیلی از وسیله های تاریخی و قدیمی رو قراره بذاریم برای نمایش آها، بله همه ی ما گذشته ی باشکوهمون رو دوست داریم همه ی ما بریتانیایی ها. تحسین برانگیزه که شما این قدر تلاش کردین تا همه چیز رو به روز و تازه کنین و دنبال چیزهای مطلقاً قدیمی انگلیسی نباشین. شک ندارم مسیر سختی بوده اما حالا میبینین با چه چیزهایی باید رقابت کنیم به پنجره اشاره کرد و به نمای پورت بنلوکس بلژیکی ها از هیچ کاری برای موفق شدن دریغ نکردن. خیلی مدرن و به روزن برای همینه که برینتری پیر خوشش نمی آد. آقای برینتری گفته بود کار دیگری دارد و رفته بود و خانم بونیل هم به بهانه ای رفته بود سر یک میز دیگر «خدای من دیدی اون بلژیکی بیچاره چه بحث بیخودی راه انداخته بود که یه کم ترغیبش کنه و اون رو به حرف بیاره؟ مزخرفه بارها آدم های این طوری رو دیدم. آدمهایی که با این تمایل مسخره ی بریتانیایی به مقابله با هر چیزی که جدید باشه زندگی میکنن مقابله با هر چیزی که رگه هایی از ایده های نو داشته باشه و دنبال واقعیتهای خسته کننده ی گذشته نباشه منظورم اینه که البته قصد بدی ندارم ولی میدونی چرا من رو اینجا به تو چسبوندن در دورترین نقطه از سر جان و آدم های دور و برش؟ هر چی باشه من طراح پاویونم ولی از نظر اونها به آدم ناجور و غیر طبیعی ام ما توی پیشرفت حداقل سی سال از بلژیکی ها عقبیم.