کتاب «یادداشت های بغداد»، نوشته «نُهاالراضی» (1941 - 2004) یکی از نمونه های درخشان مستندنگاری براساس خاطرات و مشاهدات شخصی است. این کتاب روزنوشته های نقاش، هنرمند و مدرنیست برجسته ی عراقی است که از ابتدای جنگ اول خلیج فارس تا انتهای جنگ دوم خلیج فارس را روایت می کند و یک سال بعد از پایان کتابش، به خاطر آلزایمری شتابنده، از دنیا می رود.

کلی حرف درباره غذا و قیمت ها. تخم مرغ دانه ای ۶۰ دینار است. حتی در زمان جنگ هم ۱۲ تا تخم مرغ فقط ۴ دینار بود. باتری جدید ماشینم ۱۶ هزار دینار خرج بر خواهد داشت. ماشین ها در خیابان های بغداد می خزند، لاستیک هایشان به نرمی باسن نوزاد است و تمام لبه هایشان ساییده شده. مردم از راه دزدی و تقلب زندگی شان را می گذرانند. هر چهارتا لاستیک ماشین لیلا و حاتم را دزدیده اند. ماشینشان را گذاشته اند روی آجر و جلوی درشان پارک کرده اند، دزدها حتی یک ردیف لباس شسته و پهن شده روی طناب حیاط را هم برده اند. دایه ی سابق جاسم که الان در قصر کار می کند می گوید به کارکنان آن قدری می دهند که از گرسنگی نمیرند و بعد، مثل عقاب مراقبشان اند که چیزی ندزدند. اضافه می کنم: یا تو چیزی سم نریزند. گفت یکی را موقع دزدی گرفتند، تمام کارکنان را جمع کردند، یک دکتر آوردند که دست طرف را قطع کرده و بلافاصله در روغن داغ فرو برده که داغ بزند. مامان امروز رفت خاکسپاری غسان. گفت تا آمدند گوسفند را قصابی کنند، نصفش را دزدیده بودند! کیسه های شکر و آرد را می دزدند، دیگر هیچ چیز تقدسی ندارد. همه باید برای خاکسپاری خوراکی بیاورند تا به خانواده ی عزادار کمک کنند. در این روزهای سخت، هیچ کس استطاعت ندارد از مردمی که برای ادای احترام آمده اند یا حتی فقرایی که باید بهشان کمک کرد پذیرایی کند.