ممکن نیست بتوان گفت که اولین بار چطور آن فکر به مغزم رسید، اما همین که نطفه اش شکل گرفت، دیگر شب و روز مرا رها نمی کرد. نه قصدی در کار بود و نه خشمی. من پیرمرد را دوست داشتم. او هرگز به من بدی نکرده بود. فکر می کنم به خاطر چشمش بود که این اتفاق افتاد، آری خودش بود. چشمی شبیه به کرکس داشت: آبی روشن با پرده ای نازک بر روی آن. هر وقت نگاه آن چشم به من می افتاد، خون در رگ هایم منجمد می شد، این بود که کم کم و به مرور تصمیم گرفتم که جانش را بگیرم و خودم را برای همیشه از دست آن چشم راحت کنم. موضوع دقیقاً همین است. شما فکر می کنید من دیوانه هستم. دیوانه ها نادان اند. حال باید مرا می دیدید. باید می دیدید که با چه احتیاط و دوراندیشی و حیله گری دست به کار شدم. یک هفته قبل از قتل، از همیشه با پیرمرد مهربان تر بودم. هر شب حوالی نیمه شب، در اتاقش را باز می کردم، بسیار آرام و بی صدا. وقتی در، به اندازه ای باز می شد که می توانستم سرم را داخل کنم، فانوسی را که حسابی پوشانده بودم تا نوری از آن بیرون نزند، داخل می کردم. سپس سرم را به آرامی تو می بردم. بی تردید اگر می دیدید که چه زیرکانه این کار را می کردم، می خندیدید. آهسته سرم را داخل می کردم، بسیار آهسته تا خواب پیرمرد را بر هم نزنم. یک ساعتی طول می کشید تا تمام سرم را داخل کنم و بتوانم او را در حال خواب ببینم. دیدید؟ آیا یک دیوانه می تواند این قدر عاقلانه رفتار کند؟ بعد وقتی که تمام سرم داخل می شد، پوشش فانوس را با احتیاط کنار می زدم. با احتیاطی خیلی زیاد، چون درپوش آن جیر جیر می کرد. آن را آن قدر کنار می زدم که شعاع ضعیفی از نور روی چشم کرکس بیفتد. این کار را به مدت هفت شب طولانی تکرار کردم. هر شب، همان حوالی نیمه شب، اما آن چشم را همیشه بسته یافتم. این بود که نمی توانستم کار را یکسره کنم. چرا که این خود پیرمرد نبود که باعث پریشانی من می شد، بلکه چشم شیطانی اش بود.