نگارنده اين کتاب که پيش از اين با کتاب سرزمين خون خودش را در جايگاه يکي از برترين مورخان معاصر نشانده بود، در اين کتاب کم حجم، حاصل سال ها مطالعه در تاريخ تحولات سياسي جهان را بسيار موجز و مؤثر در اختيار خواننده گذاشته است. خواننده در اين کتاب مي آموزد چطور اطاعت از حاکمان جبار خيلي اوقات اجباري و ناگزير نبوده است و خيلي ها پيش از آن که کسي از آن ها اطاعت بخواهد زانو مي زنند. نگارنده با مثال هاي کوبنده و استدلال هاي محکم با نثري ساده راه شناخت استبداد را در هر گوشه از جهان و تاريخ نشان مي دهد و به مخاطب مي آموزد که براي مقابله با هرگونه استبداد بايد ابتدا از خود شروع کند.

سال های آخر عمر کمونیسم که دیگر هیچ کس انقلاب را باور نداشت، درس دیگری درباره نمادها برای ما در آستین دارند. حتی وقتی شهروندان دلسرد و درمانده شده اند و فقط می خواهند به حال خودشان رها شوند، یک رژیم استبدادی هنوز می تواند با نشانه های عمومی بقای خویش را تضمین کند. در سال ۱۹۴۶ که کمونیست های چکسلواکی پیروز انتخابات شدند و بعد با کودتایی در سال ۱۹۴۸ قدرت را قبضه کردند، بسیاری از مردم چکسلواکی سر از پا نمی شناختند. سه دهه بعد از آن، در سال ۱۹۷۸ که واتسلاو هاول، آن متفکر مخالف، قدرت ضعفا را نوشت، داشت دوام رژیمی سرکوبگر را توضیح می داد که دیگر کمتر کسی به اهداف و ایدئولوژی هایش باور داشت. او در این کتاب حکایت سبزی فروشی را نقل می کند که بر شیشه ی مغازه اش کاغذی چسبانده و روی آن نوشته بود: کارگران جهان، متحد شوید! ماجرا این نبود که سبزی فروش واقعاً به این نقل قول از مانیفیست کمونیست اعتقاد داشته باشد؛ آن جمله را روی شیشه ی مغازه اش چسبانده بود تا بتواند بی مزاحمت مقامات به زندگی روزمره اش ادامه دهد. وقتی همه به پیروی از این منطق چنین کنند، عرصه ی عمومی پر می شود از نشانه های وفاداری و دیگر حتی فکر کردن به مقاومت هم غیر ممکن می شود. به قول هاول: «می دانیم که منظور واقعی سبزی فروش از این شعار هیچ ربطی به معنای واقعی آن جمله ندارد. با این همه، معنای واقعی کاملاً روشن است و همه قادر به درک آن هستند چرا که دستور کار بسیار آشناست: سبزی فروش وفاداری اش را به تنها طریقی که رژیم می تواند درک کند، ابراز می کند. یعنی با پذیرفتن رسوم تجویزی، با پذیرفتن ظاهر به مثابه ی واقعیت، با پذیرفتن قواعد از پیش مشخص بازی، تا بدین ترتیب، بازی بتواند ادامه پیدا کند، و اصلاً آغاز شود.» و در ادامه هاول می پرسد که چه می شود اگر هیچ کس تن به این بازی ندهد؟