هنگام شانه کردن موهایم، رشته های نقره ای را لابه لای گیسوانم می بینم و آن ها را لمس می کنم. موهای نقره ای من، نشانه های راه پرفراز و نشیبی هستند که در زندگی پیمودم...
هر بار که نفسم از ترس بند آمد و از شدت غم مثل ابر بهار گریستم یا از شدت خشم مثل مار به خود پیچیدم، یکی از موهای سیاهم رنگ باخت و نقره ای شد. این یکی مال اولین مرگی است که شاهد آن بودم؛ مرگ دخترکی ده ساله که سرتاپا سوخته و غرق در عفونت بود. من در آن شب، شش بار او را احیا کردم. پرستاران التماس می کردند که دست از سر دختر بردارم و بگذارم در آغوش مرگ آرام بگیرد، ولی من مثل دیوانه ها باز هم قلب او را ماساژ می دادم. دست هایم را روی قفسه سینه اش گذاشته بودم و می گفتم:«یک، دو، سه، حالا!» و محکم فشار می دادم. این یکی مال آن سربازی است که دوستش برای شوخی با کلاشینکف به کشاله رانش شلیک کرده بود. جراحی او هفت ساعت طول کشید. وقتی قلب سرباز از تپش ایستاد، سرتاپای من خونی بود؛ حتی کف دمپایی ها با خون چسبناک شده بود. همان جا جلوی همه کارکنان به دیوار تکیه دادم. سرخوردم. روی زمین نشستم و های های گریه کردم. این یکی مال وقتی است که اولین مردی که عاشقش بودم، سرم داد زد:«گم شو بیرون! گم شو بیرون! گم شو برو! برو از زندگی ام بیرون!» من جان صد ها انسان را نجات داده ام و هزاران بیمار را در درد و رنج رها کرده ام، ولی وقتی به ۲۵ سال دوران پزشکی ام فکر می کنم، فقط شکست ها، مرگ ها، اشک هاو رنج ها را به خاطر می آورم. روحم خسته است؛ خسته از تماس روزانه با بیماری، درد و مرگ. می خواهم روحم را تروتازه کنم.