کتاب اسب های پشت پنجره

دختر: یه پارچ پر از آب دارم. پدر: زلاله؟ دختر: بله. پدر: عمیقه؟ دختر: بله. پدر: توش تاریکه؟ دختر: بله. پدر: ایزابل، تو از تاریکی می ترسی؟ دختر: نه. پدر: این عالیه. بدترین چیز برای یه شناگر ترس از آب تاریکه. دختر: من از آب نمی ترسم. از هوا می ترسم. بابا، بگو توی آب هوا هست؟ پدر: آدم هیچی نمی دونه، دخترم. باید پارچ رو تا ته بنوشی. اون وقت می فهمی توی آب هوا هست یا نیست. دختر: من که نمی تونم این همه آب بخورم. پدر: باید همه ی آبی رو که توش می خوای شنا کنی بنوشی. این جوریه که می تونی شناگر خوبی بشی. دختر: (ناگهان خسته، از سر جایش بلند می شود.) دیگه دیر وقته. نمی خوای پرده ها رو ببندم؟ خونه پُرِ پشه می شه. دختر صندلی چرخ دار را به سوی در هل می دهد. نور کم می شود. پدر: نه! باز هم… باز هم… باز هم… (پژواک صدایش در راهرو.) آب خوردی؟ حالا یه کم صبر کن… بهترین کاره… اونی که انتظار کشیدن رو بلده نجات پیدا می کنه… اگه بلد باشی انتظار بکشی، مغزت خود به خود استراحت می کنه… اونی که بلده استراحت کنه به سادگی می تونه انتظار بکشه… هر چه بیش تر در استراحتِ انتظار باشی، همون قدر هم دنیا برات بی اهمیت می شه؛ ولی وقتی آدم انتظار می کشه… بهتره تنها باشه… خانم هیلدا تنها انتظار نکشید… خانم هیلدا تنها انتظار نکشید، واسه همینه که زود تموم کرد… اونی که تنها انتظار نمی کشه، لایق انتظار نیست… از همه بهتر انتظار در تاریکی یه… اونی که پرده های مخملی سیاه داره، نجات پیدا می کنه… چون هر وقت بخواد می ره توی تاریکی… هر وقت بخواد… صدای در پایین را می شنویم که باز می شود. صدای پاهایی که بالا می آیند.