بر کسی پوشیده نیست که احمد و محمود خیامی از جمله معدود کارآفرینان صنعتی در ایران بودند که کارشان را با کارگری ساده در گاراژ پدرشان در شهر مشهد شروع کردند. آن ها از گریس کاری گرفته تا شست وشوی ماشین (زیرشویی، توشویی و روشویی) و تا حدی مکانیکی را خود انجام می دادند. همین پیشینه ی کارگری بعدها که کارخانه ی ایران ناسیونال را تأسیس کردند باعث نزدیکی بیشتری بین آن ها و کارگران می شد. آن ها واقعاً اعتقاد داشتند کارگر ایرانی لایق و مستعد است و در فرایند ساخت اتومبیل در ایران و تبدیل مونتاژ قطعات به تولید داخلی قطعات خودرو، به انتقال مهارت به کارگران ایرانی معتقد بودند. هرگاه تعدادی از کارگران را برای طی دوره های کارآموزی به خارج اعزام می کردند شاهد پیشرفت آن ها بودند. متخصصان و مهندسان خارجی نیز بر استعداد کارگران ایرانی در مقایسه با کارگران خودشان صحه می گذاشتند. به تدریج که شرکت توسعه یافت، محیط شرکت به مثابه یک هنرستان صنعتی برای کارگران بود. این دو برادر به رفاه کارگران نیز اهمیت می دادند. در نتیجه برنامه های رفاهی مختلفی در شرکت ایران ناسیونال به اجرا در می آمد. یکی از این برنامه ها ساخت پیکان شهر بود که به مسکن کارگران ایران ناسیونال اختصاص داشت. رفتار برادران خیامی با کارگران به نحوی بود که نوعی یکسان سازی منافع بین آن ها با کارگران ایجاد شده بود تا کارگران شرکت را از آن خود بدانند. رفتار آن ها با کارگران به نحوی بود که آن ها به ایران ناسیونال وفادار بودند چون کسب منافع خود را در حفظ و رشد منافع شرکت می دیدند. این مسئله برای توسعه ی تولیدات شرکت اساسی بود. یکی از موضوعات مهمی که در این کتاب مطرح شده است موضوع مونتاژ اتومبیل در مقابل ساخت داخلی آن است. در سال ۱۳۳۹، براساس لایحه ای که دولت جعفر شریف امامی به مجلس برد، هریک از نمایندگان کارخانجات اتومبیل سازی در ایران می توانستند کارخانه ای برای مونتاژ اتومبیل های وارداتی خود بسازند و از کلیه ی حقوق گمرکی و سود بازرگانی و برای ۵ سال نیز، از پرداخت مالیات معاف شوند. در این زمان، شرکت مریخ به مالکیت برادران سودآور نیز اجازه نامه ای برای مونتاژ اتوبوس گرفتند. درحالی که دولت وقت چندین مجوز با اعتبارات زیاد به متقاضیان می داد، پیشنهاد احمد خیامی برای ساخت داخلی اتوبوس را نپذیرفت و در مقابل مجوز مونتاژ جیپ را به احمد اخوان واگذار کرد. تنها در زمان وزارت اقتصاد علینقی عالیخانی بود که جلوی صدور مجوزهای مونتاژ گرفته شد و موانع بوروکراسی از سر راه برادران خیامی برداشته شد تا آن ها بتوانند نخست به ساخت اتوبوس در ایران بپردازند و سپس انواع خودروی پیکان را بسازند.