به جرئت مى‏ توان گفت کتاب مفهوم قانون مهم‏ ترین اثر، در زمینه ی فلسفه ی حقوق به زبان انگلیسى، در سده ی بیستم بوده است. این کتاب، چند سال پس از انتشار، فهم فلسفه ی حقوق و شیوه ی تدریس آن را در دنیاى انگلیسى و غیرانگلیسى زبان دگرگون ساخت. این تأثیر شگرف موجب شد که درباره ی کتاب و آموزه ‏هایش مطالب بسیارى، نه‏ تنها در زمینه ی نظریه حقوقى بلکه همچنین در حوزه ی فلسفه اخلاق و فلسفه سیاسى، منتشر شوند. در نیم سده ی گذشته، نظریه ی حقوقى پروفسور هارت به کانون توجه در فلسفه ی حقوق تبدیل شده است. پس از انتشار این اثر، نظریات جدى‏ اى که در مراکز مهم آموزشى و پژوهشى حقوق، در سطح جهان، مطرح شده ‏اند، صرفاً گامى در جهت بهبود یا نقد نظریه اثبات‏ گرایى هارت بوده ‏اند. در این کتاب، پس از نقد نظریه فرمان، قانون به‏ مثابه اتحاد قواعد اولى و ثانوى معرفى می ‏شود. اما این قواعد بافتى باز دارند و، از این رو، «تقنین قضایى» بهاى تنظیم قاعده‏ مند حیات اجتماعى توصیف مى ‏شود. برداشت قاعده‏ مند از قانون در مقابل دو گرایش افراطىِ نظرى، یعنى شکل ‏گرایى و قاعده‏ شکاکى، قرار دارد که باید شرح داده و نقد شوند. پروفسور هارت، پس از این شرح و نقد، به بحث از نسبت میان قانون، از یک سو، و اخلاق و عدالت، از سوى دیگر می ‏پردازد و، باریک ‏بینانه، نکته ‏هایى ژرف در این خصوص پیش مى‏ نهد. نشان ‏دادن خلط میان دو نوع قانون طبیعى، و نیز ترسیم محتواى حداقلى حقوق طبیعى، که در حقیقت محدودیت ‏هاى طبیعى همه نظام ‏هاى هنجارى‏ اند، نمایانگر موضع نظرى او در برابر حقوق طبیعى هستند. هارت در فصل آخر کتاب، از حقوق بین ‏الملل به ‏مثابه مصداقى خاص از نظام حقوقى دفاع مى ‏کند.