آخرین روز سال دوم ام در دبیرستان بود که سر بازی بیسبال حادثه ی وحشتناکی برایم اتفاق افتاد همکلاسی ام دسته ی راکت را با هر دو دستش بالا برده بود و میخواست با تمام قدرت به توپ ضربه بزند که راکت از دستش در رفت در هوا چرخید و محکم خورد بین چشم هایم لحظه ی کوبیده شدن راکت به صورتم را اصلا به یاد نمی آورم. راکت با چنان قدرتی به صورتم خورد که استخوان بینی ام را شکست و له کرد و بافت نرم مغزم را محکم به دیواره ی جمجمه ام کوبید سرم به سرعت ورم کرد. در یک چشم به هم زدن بینی جمجمه و حدقه ی چشمهایم از چند جا شکسته بود. وقتی چشم هایم را باز کردم عده ای را دیدم که به من خیره شده اند. عده ای هم داشتند به این طرف و آن طرف میدویدند تا کاری برای من کنند لباسهایم خونی شده بود. یکی از همکلاسی هایم پیراهنش را درآورد و به من داد تا با آن جلوی خونی را بگیرم که مثل شیلنگ از بینی ام راه افتاده بود گیج و ویج بودم و هنوز خبر نداشتم چه بلای بزرگی به سرم آمده است.

نکته ی دوم رسیدن به هدف چیزی جز تغییر لحظه ای نیست. فرض کنید اتاقتان به هم ریخته و نامرتب است و هدف شما مرتب کردن اتاق است. اگر برایش وقت و انرژی بگذارید، اتاق مرتب میشود. اما اگر دوباره همان عادت هایی را تکرار کنید که اتاق را به آن حال و روز انداخته بود و مثل قبل دور خودتان آشغال جمع کنید و شلخته و بی نظم باشید، خیلی زود دوباره با همان آشفته بازار طرف میشوید و باید دوباره اراده کنید و کلی به خودتان انگیزه بدهید تا بتوانید اتاق را مرتب کنید چه بخواهید، چه نخواهید، دوباره همان نتیجه ی قبلی عایدتان میشود چون سیستم پشت آن را تغییر نداده اید. این کار مثل این است که به جای اینکه بخواهید علت بیماری را درمان کنید سعی کنید علایم بیماری را از بین ببرید. رسیدن به هدف زندگی را فقط یک لحظه عوض میکند. ما فکر میکنیم لازم است نتیجه را عوض کنیم. در حالی که مشکل از نتیجه نیست چیزی که واقعاً باید عوض کنیم سیستمی است که این نتیجه از آن آب میخورد. اگر مشکل را در سطح نتیجه حل کنید موقتاً آن را رفع و رجوع کرده اید. اما اگر میخواهید واقعاً کاری برای رفع مشکل تان بکنید باید آن را در سطح سیستم حل کنید درون داد را که درست کنید، برون داد خودش درست می شود.