هوا مثل دود خاکستری و پریده رنگ بود. ماه مارس یعنی ماهیگیری درست و حسابی در هادسون، یعنی زمانی که در اولین ساعات روز شاه ماهی ها زیر مه نقره فامی که روی آب رودخانه می نشست، شنا می کردند. ادی کوهن می توانست از پنجره ی گرد اتاقش رودخانه را تماشا کند و معتقد بود این رود یکی از شگفتی های جهان است. باریکه های نور روی آب، رنگ اعماق آب را از بنفش به خاکستری، به مسی و بعد، بهار که نزدیک می شد، به آبی آسمانی تغییر می دادند. ادی محل سکونتش را، در محله ای محقر و پر از انبار و اصبطل و در نزدیکی باراندازها به ارث برده بود. این اتاق زیرشیروانی، جایی که او زندگی می کرد، پیش تر کاهدان بود، اصطبلی که آن پایین قرار داشت هنوز هم بوی تند بدن اسب ها را می داد، صاحب اصطبل آنجا چند اسب پیر نگه می داشت و کرایه می داد. معلم ادی وصیت کرده بود هرچه از مال دنیا دارد به شاگردش برسد. پس از مرگ او، تمام دار و ندار موزز لوی، از دیگ و پتو گرفته تا دوربین و وسایل چاپ به شاگردش رسید، به پسری که او تحت حمایت خود گرفت. ادی قدبلند و زمخت بود، خودش خبر نداشت که خوش قیافه است. پرهیجان بود، سری پرشور داشت و خوب بلد بود مثل مردان متمدن و محترم حرف بزند. زنان جذبش می شدند اما او در آن ها جذابیتی نمی دید، نه تا وقتی روی صورتشان نور می تاباند تا اجزای صورتشان روشن شود. وقتی نزدیکشان می شد که دوربینش آماده ی کار بود. این زنان امیدوار بودند او را به خود جلب کنند اما او تنها تصویر آن ها را می خواست. هرگز به جهانی که در آن عشق ممکن باشد باور نداشت. نشانی اش در غربی ترین نقطه ی شهر بود، آن طرف خیابان دهم که می شد حاشیه ی قلمرویی غریب. از آنجا هرچه بیشتر به سمت شرق می رفتی همه چیز بیشتر مطابق مد روز می شد تا در خیابان پنجم به نقطه ی اوج باشکوه خود می رسید. زمانی تمام این زمین ها به کلمنت مور، شاعر سرودِ شب پیش از کریسمس تعلق داشت، او که پژوهشگر آثار یهودی و یونانی بود به یاد محله ای در لندن که به خاطر خانه های سبک جورجیا معروف است، این منطقه را چلسی نامید. وقتی در ۱۸۱۱، نقشه ی شبکه ی خیابان های منهتن کشیده شد، پروژه ی بزرگی که برای همیشه شهر را تغییر داد، نهرها را پر کردند، پیچ جاده ها را صاف کردند و خیابان نهم درست از وسط زمین های مور سردرآورد. این دانشمندِ آرام چنان از شتاب وقوع آینده و ویرانی مزرعه ای که این همه عاشقش بود هراسان شد که بخش زیادی از زمین هایش را به مدرسه ی علوم دینی جنرال تئولاجیکال و کلیسای سنت پیتر اهدا کرد. او شصت قطعه باغستان را به آن ها داد با این گمان که با این کار، چلسی به تمامی در سیمان و سنگ فرو نمی رود، اما پس از مرگ مور زمین ها را فروختند و درختان فراوانی را با عجله قطع کردند.