«هنر بعد از ۱۹۶۰»، عنوان کتابی است از مایکل آرچر و چاپ نشر حرفه هنرمند. در سال ۱۹۶۱، در آغاز دهه ای که تمام تلقی گذشته از هنر، در حال دگرگونی بود، تئودور آدورنو نظریه ی زیباشناسی خود را با این جمله آغاز کرد: «روشن است که هیچ چیز مرتبط به هنر، دیگر بدیهی و خودآشکار نیست.» حتی شیوه ای که هنر، حداقل از نیمه ی قرن ۱۹ به بعد، برای برهم زدن سکون اجتماعی اختیار کرده بود، به چالش گرفته شده است و واژه ی مدرن یا آوانگارد دیگر مفهوم قبل را ندارد. با وجود این، غنا و تنوع تجربیات هنر معاصر، حاکی از یک آشفتگی بیمارگونه نیست. در یک مرور اجمالی از ۴۰-۵۰ سال گذشته، مانند این کتاب، می بینیم که برخی تم ها ظاهر شده و رواج پیدا کرده اند. به خصوص، برخی از مظاهر اساسی مدرنیستی و آوانگارد ابتدای قرن بیستم، توسط هنرمندان زیادی، مجدداً آزموده شده و این هنرمندان آن ها را از نو تفسیر کرده و پیش برده اند. علاوه بر این، زمان آن ها را از الزام هایی که در گذشته از سوی بحث های انتقادی بر آنان تحمیل می شد، رها کرده است و به این ترتیب، هنرمند امروز، بیشترین آزادی ممکن را در انتخاب نوع رسانه و تکنیک انتقال پیام دارد. کتاب حاضر، گزارشی مختصر از تغییرات عمیقی است که از ابتدای پاپ آرت تاکنون، نه تنها در اروپا و امریکا، بلکه در سراسر جهان، رخ داده و پذیرفته شده. این کتاب، برای بررسی تنوع سرسام آور فرم ها و تجارب هنری که از آن به بعد ظاهر شدند، با در نظر داشتن توالی زمانی، تعدادی مضمون اصلی را اساس کار خود قرار داده است.