عقل سلیم در واقع همان عقاید روزمره ی افراد جامعه است که به نسل دیگر منتقل می شود و طبیعتاً در هر جامعه ای این عقاید در شکل گیری ادراک عاشقانه، نقش تعیین کننده‎ای را دارا است. عقل سلیم ممکن است باعث رشد قوم مداری و تعصبات در جامعه شود. بنابراین می تواند روندهای رشد ادراک عاشقانه را با مانع مواجه سازد. بر این اساس محتاج آن هستیم که عمیق تر به کنشگر اجتماعی و عواملی که او را در برابر جامعه، عشق، آزادی و… متعهد می سازد، بنگریم. باید در فضایی قدم برداشت تا فرد قادر باشد تصمیم های توسعه گراتری اتخاذ کند و این گونه محتاطانه قدم برداشتن، منجر به آن می شود تا کمتر دچار رفتارهای قوم مدارانه شود و بیشتر در چهارچوب های عینی حرکت کند. مورتی در این خصوص اشاره ی جالبی دارد: زندگی کردن واقعی محتاج مقدار زیادی عشق، احساس، علاقه به سکوت و سادگی به همراه تجربه ی فراوان است؛ احتیاج به ذهنی که قادر باشد به روشنی و وضوح فکر کند و اسیر تعصب و خرافات، امید یا ترس نباشد. زندگی از این ها تشکیل شده است و اگر برای زندگی کردن آموزش ندیده باشید، پس آموزش چه بیهوده است! ممکن است بیاموزید منظم و مرتب باشید و از عهده ی امتحانات برآیید، اما با دادن حق تقدم به این چیزهای ساختگی درحالی که پایه های اجتماع متزلزل است، مانند این است که موقعی که منزلتان به کلی در حال سوختن است، شما در حال لاک زدن ناخن هایتان باشید. می بینید که هیچ کس با شما درباره ی این چیزها صحبت نمی کند و هیچ کس با شما به کنه مطلب نمی رود. همان طور که روزهای متوالی را به فراگرفتن دروس خاصی می گذراندید باید مدت زیادی را صرف بحث و صحبت درباره ی این مطالب عمیق کنید؛ زیرا این موجب رونق زندگی می شود. بنابراین می توان گفت که زندگی کردن از هر چیزی مهم تر است و با آموختن چگونه زیستن می توان به پاسخ سؤالاتی که همواره در ذهن بشر است، دست یافت. از نمونه های آن می توان با انیمیشن مرگ صمیمی -که انیمیشنی کوتاه و فلسفی است- اشاره کرد. در این انیمیشن، شاهد تقابل دیالکتیکی بین مرگ و زندگی هستیم. کودک در این انیمیشن نماد زندگی است و هنگامی که فرشته ی مرگ حاضر می شود، تقابل آن ها دیدنی است و در پایان دست به دست یکدیگر حرکت می کنند. نکته ی مهم آن است که هرگاه به عشق فکر می کنیم می توانیم به مرگ نیز فکر کنیم و بالعکس. اگر با نگاه به ادراک عاشقانه ی فرابلوغانه موضوع را بنگریم، نمی توان گفت که عشق یا مرگ کدام پیروز خواهند شد. در برهه های مختلف زندگی، هر کدام از آن ها به نوعی بر دیگری غلبه می کند و در نهایت مرگ ما را از زندگی جدا می کند؛ اما اثرگذاری انسان ها، تعامل و تقابلشان با زندگی همواره موجود است؛ به گونه ای که تا بعد از مرگ آن ها، این اثرگذاری ادامه خواهد داشت. به همین دلیل، نمی توان انسان را جدا از جریانات حواشی خودش بدانیم.