با خودش نبره... ای کاش میشد.... قلب به من فشرده شد واقعا کاش چنین چیزی امکان داشت... آن گاه بی شک او هم دار و ندارش را در یک ساک دیگر به دست عزرائیل می داد تا در عوض مادر و پدرش از دنیا نمی رفتند... آهی کشید و بعد با لبخند رو به سمر گفت:

بفرمایید تو خانوم خانوما.....

سمر با تعارف بهمن وارد حیاط زیبا شد... حیاط بزرگ و با صفایی که حس نشاط را به او القا می کرد... باغچه هایی پر از بوته های گل و درختان میوه که در آغار بهار شکوفه های سفید و صورتیشان مانند یک لباس عروس زیبا بر تن درختان خودنمایی می کردند... فواره های کوچکی که در حاشیه استخر قرار داشتند و قطرات کوچک و درخشان آب را به داخل استخر میریختند و صدای آرامش بخشی به وجود می آوردند.... سمر به آرامی کنار بهمن از پله های منتهی به تراس بالا رفت و پشت در ورودی لحظه ای ایستاد و به بهمن خیره شد. بهمن در چشمان زیبای او برق نگرانی و اضطراب را دید. با محبت دستش را روی شانه او گذاشت و در حالی که در را باز می کرد. گفت

به خونه خودت خوش اومدی پرنسس من.....

سمر لبخندی به روی بهمن زد و به تبع او کفشهایش را در آورد و با قدم هایی آرام برای اولین بار پا به خانه هادیان گذاشت... خانه ای روشن و دلباز که مثل خانه خودشان همه وسایلش سفید و روشن بود... بهمن ساک را گوشه ای گذاشت و خودش به آرامی ویلن و کیف را از شانه سمر برداشت و به ساک تکیه داد. رنگ سمر پریده بود و بهمن نمی دانست این دختر چقدر از آینده اش میترسد. ظاهر سراپا مشکی پوشش را از نظر گذراند با عشق پدرانه دست سردش را میان دست خود گرفت و گفت بیا خوشگلم.... بیا بریم توی پذیرایی تا خانواده ام رو بهت معرفی کنم سمر به دنبال او وارد پذیرایی شد به احترام بهمن و مهمان نورچشمی اش همه ایستادند. پس از آن که بهمن جواب سلامشان را داد سمر با صدای آرام و لرزانش سلام کرد و جواب سلامش را با محبت از همه گرفت تمام خانواده به احترام او لباس تیره به تن داشتند بهمن دستش را دور شانه سمر حلقه کرد و گفت: عزیز دلم با بهروز پسر بزرگم و همسرش ستاره آشنا شو...