درکم کن موییزت. البته، من آرزومه تموم زندگیم رو کنار فابین بگذرونم، چون دوستش دارم، ولی از کجا بدونم این اتفاق می افته؟ تموم زندگیم… خیلی مبهمه، مگه نه؟ تازه فابین فقط این تابستون اینجاست، سپتامبر برمی گرده لیون. زندگی من الانه، نه فردا. در ضمن، خودت رو نزن به اون راه، من و تو صددفعه با هم دراین باره حرف زدیم که اهل ازدواج نیستم. حالا اگه شد چه بهتر، اگر هم نشد، در هر صورت من با فابین می مونم. موییزت ساعت ها و روزها و بارها و بارها مخالفت کرد. قطعاً او هم بر خلاف نسل های گذشته ته دلش با لیلی موافق بود، اما نیرویی مصر او را وادار می کرد با لیلی مخالفت کند و دلایلی بیاورد تا او را از این کار باز دارد. چه نیرویی؟ ترسی با هزاران چهره، ترس از دست دادن خواهرش، ترس از اینکه دوباره نفر دوم شود، آن یکی قل، دختر کوچولوی عقب مانده، کُنده… در یک کلمه آن عقب افتاده! اگر مانع نزدیکی لیلی به فابین می شد، در واقع داشت برای خودش می جنگید، نه برای لیلی. اواسط ماه اوت، دیگر لیلی کمتر درباره ی رابطه اش با فابین حرفی می زد و موییزت خیالش راحت شده بود. به محض اینکه خواهرش سر صحبت را باز می کرد، لیلی سریع بحث را عوض می کرد. موییزت پیروز شده بود. او مانع بزرگ شدن لیلی شده بود. بهتر بود که هر دو در آن خانه، کرم بمانند تا اینکه یکی کرم ابریشم باشد و دیگری پروانه شود.