کتاب آن وقت ها که هنوز ریش پدر قرمز بود

بعضی وقت ها برادر پدرم، عمو آلوکو به خانه ی ما می آمد و به من می گفت واقعا به کمکم احتیاج دارد. چون باز به قول خودش می خواست دست به یک کار علمی تحقیقاتی بزند! اما چون وضعیت چشم هاش خراب تر از آن بود که بتواند از پس مشاهدات لازم بر بیاید، مشاهداتی که پیش شرط کار تحقیقاتی اش بودند، می بایست تا حد زیادی از چشم های من کمک بگیرد. بابا زیاد دوست نداشت من را به عمویم قرض بدهد. چون اولا چشم های عمو آلوکو عین عقاب تیز بود. بعدش هم راستش هیچ کسی خواهان کارهای به اصطلاح علمی عمویم نبودو نتیجه ی تمام تحقیقاتش در نهایت از چمدان گرد و خاک گرفته ی بالای کمد اتاق خوابش سر در می آورد. اما چون عمو آلوکو فقط وقت هایی که مطلبی علمی می نوشت و یا مواقعی که تازه تحقیقاتش را شروع کرده و مشغول جمع آوری اطلاعات بود، واقعا احساس خوشبختی می کرد، بابا دندان روی جگر می گذاشت و زود کوتاه می آمد. چون اصلا دلش نمی آمد که برادرش را پکر و غمگین ببیند. تخصص اصلی عمو پرنده شناسی بود . از خیلی پرنده ها خوشش می آمد. اما از همه بیشتر به آن هایی علاقه داشت که ساکن شهرهای بزرگ شده بودند. البته پرنده های خاصی نبودند و مطمئنا در جنگل ها و بر فراز چمنزارهای مردابی پرنده های خیلی جالب تری پیدا می شدند. ولی نکته در همین جا بود: اینکه پرنده های شهرنشین به طبیعت پشت کرده بودند و عین خل و چل ها دنبال آدم ها به شهر آمده بودند. عمو به همین خاطر عاشقشان بود. البته بیشترین وقت را صرف عقاب های مهاجر کرده بود. آن روزها عمو آلوکو تازه شروع به ریش گذاشتن کرده بود. موهای فرفری اش را هم بلند کرده و جز پیراهن یقه شیلری پیراهن دیگری نمی پوشید. آخه دوست داشت ظاهرش هم شبیه محقق ها باشد. به هر حال هر چه را که از عقاب های مهاجر می دید فورا وارد جزوه اش می کرد. این یکی جزوه هم مثل بقیه ی جزوه هایش دست نویس بود. تیترش را هم با خطی درشت و کج و کوله نوشته بود: تغذیه ی پرنده ی روز شکار. پاتوق اصلی عقاب مهاجر دمِ باغ وحش، درست روی گنبد کلیسای یادبودِ کایزر ویلهم بود. عقابه درست زیر صلیب می نشست. خیلی وقت ها می دیدیم که آن بالا، بر فراز انبوه ماشین هایی که زیر پایش در رفت و آمد بودند، کبوتری تر و تازه را تکه پاره و پرپر می کرد. پرهای سفید و سبک مثل پیامی آسمانی آرام آرام می ریختند روی داربست ناقوس و بعدش هم هُری می آمدند پایین، سمت بلوار کورفورستندام و خیابان تاانتسین شتراسه و یواش یواش روی زمین می نشستند. با پاسبان سر چهار راه رفیق شده بودیم هر چند معمولا با پاسبان ها میانه ی خوبی نداشتیم. ولی خُب چاره ای نبود، آن یکی را لازم داشتیم. مه و شب را مریم طباطبائیها ترجمه کرده و کتاب حاضر در ۳۲۶ صفحه رقعی با جلد نرم و قیمت ۴۸ هزار تومان چاپ و روانه کتابفروشی ها شده است.