یکی از رایج ترین الگوهای فیلم هنری در ملودرام کلاسیک ریشه دارد. ملودرام در تکامل شیوه ی فیلم هنری، بیشترین تأثیر را داشت. این ژانر به همراه ژانر جنایی مهم ترین ژانری بود که برای اولین بار فاصله ی بین سینمای عامه پسند تجاری و سینمای هنری را از وقتی که این تمایز ظاهر شده بود، از میان برداشت. این ژانری بود که نه تنها بیشتر از مدرنیسم عمر کرد، بلکه درون مدرنیسم نیز به حیات خود ادامه داد. به بیان دیگر، ما چیزی را خواهیم یافت که شبیه نسخه ی مدرنیستی ملودرام کلاسیک است. اولین چیزی که می خواهم نشان دهم این است که ساختار ملودرامی اصلاً با مدرنیسم بیگانه نیست؛ برعکس برای پروژه ی مدرنیستی در سینما، کاملاً مناسب است و یکی از منابع انرژی روایات مدرن است، حتی اگر فیلم های مدرن به طور کامل از ابزار ملودرام استفاده نکنند. ملودرام عموماً با داستان هایی که واکنش های عاطفی شدیدی را در تماشاگر برمی انگیزند، یکی دانسته می شود. این شدت عاطفی نتیجه ی طرح روایی خاصی است. ملودرام فرمی نمایشی است که در آن کشمکش بین نیروهای قیاس ناپذیر پدیدار می گردد؛ جایی که انسانی تنها با نیروهای طبیعت یا جامعه مواجه می شود و در مقابل آن ها بی دفاع است، یا از همان ابتدا به از دست دادن حق محکوم است، یا با معجزه ای پیروز می شود. این نیرو می تواند فیزیکی (بیماری مهلک، حادثه)، اجتماعی (جنگ، فقر، اختلاف طلقاتی) یا روحی (عشق شدید، نفرت کشنده، اعتیاد مرگبار، فساد اخلاقی) باشد. ملودرام به عنوان ژانر، در پایان قرن هجدهم ظهور کرد و ژانری نمایشی است که با همراهی موسیقی، صحنه هایی عاطفی را به تصویر می کشد و با نوعی چرخش مرگبار و غیرقابل پیش بینیِ پیرنگ همراه است. فضای مالیخولیایی، عبوس، احساساتی و رقت انگیز ملودرام، به طور تنگاتنگ با ماهیت روایی آن مرتبط است: انسانی درمانده با نیروهای سرکوبگر جهانِ پیرامون روبه رو می شود. در ملودرام های آغازین، این فضای عاطفی، نقش پیش بینی کننده ی چرخش غیرمنتظره و مرگباری را داشت که نیروی شکست ناپذیر خارجی ای ایجاد می کرد.