خودم هم می دانم که شاید این داستان ها لطف و مزه داستان های دسته اول قدیمم را نداشته باشد، ولی نباید از مدنظر دور داشت که داستان های قدیم، زمانی به رشته تحریر درآمد که نویسنده در بحبوحه عنفوان و جوانی بود و سرچشمه نشاط و بی اعتنائی و امید و بی باکی و بی پروایی و بی احتیاطی آب می نوشید و هنوز عارضش ضربت سیلی های روزگار را چشیده بود و مخلص کلام، آنکه جوان و دل خوش و به اصطلاح بی فکر بود و خاطر کاملاً مجموعی داشت.

ازدواج روی هم رفته حکم لاتاری را دارد و به قول خودمان «الله بختگی» است و میترسم تمام حرفهای دیگر به قول فرنگی ها «تئوری» و نظری باشد یعنی زائیده منطق سست و تجربه نارسا و در واقع جز لیت و لعل و شاید و نشاید و باری به هر جهت و انشاء الله و ما شاء الله . پروردگار و تفضلات غیبی و تخیلات خام چیز دیگری نباشد و اعتبار چندانی نداشته باشد.... و بخواست پدر و مادرم رک رک نگاهم میکردند و پیدا بود که درست معنی (یا عاری از معنی بودن حرفهایم را نمیفهمند و به ریشم میخندند. در آن حال به خوبی احساس کردم که میان من و آنها فاصله افتاده است و درخت عمر ریشه هایی دوانیده که بر تأثیر روابط پدری و فرزندی غلبه یافته است، دیگر حرف یکدیگر را نمی فهمیم و هیچکدام هم تقصیری نداریم و هر یک به جای خود حکم همان گنگ خوابیده و مستمع کر را پیدا کرده ایم. پدر و مادرم را بیچاره و ناتوان میدیدم و دلم برایشان می سوخت و با آنکه روزگار خودم هم دل سوختنی بود باز هم دلم میخواست با چون و چرا روغن افاقه و استمالتی بر دل ریششان برسانم ولی گوش به این حرف ها نمی دادند. ناگهان مادرم سخت به گریه افتاد و گریه مادر هم کم مصیبتی نیست. درست گفته اند که برانترین سلاح زنان است و من در مقابل چنین سلاحی به کلی مخلوع السلاح و مغلوبم. خودم هم به گریه افتادم و سپر انداختم و قول صریح دادم که تا هرجا برایم مقدور باشد بر طبق ميل زينا عمل خواهم کرد