نويسنده در اين کتاب کار خود را با بررسي آثار «بکت»، آغاز و يک به يک بنابر اهميت نويسندگان اين شکل ادبيات نمايشي دايره بحث را گسترش مي دهد. آن چنان که در صفحات مختلف اين بررسي ها مي خوانيم، «اسلين» سعي نکرده ذهن خود را در دايره اي بسته از تعاريف تکراري قرار دهد و حتي تناقضاتي را ميان آثار نويسندگان مختلف مورد شناسايي قرار مي دهد. تناقضاتي که نشان مي دهد اين شکل از نمايشنامه نويسي همچون قرابت هايي که با فلسفه پساساختگرا دارد، تا چه اندازه مي تواند فرار باشد. از همين روست که شايد هريک از نويسندگان بخش خاصي از بازنمود پوچي را در نوشته هايشان تقويت کرده اند. يکي با معضل زبان درگير است، ديگري سرخوردگي هاي رواني، يکي درجازدگي و سکون و يکي ديگر جامعه اي که تباهي در آن از بنيان خانواده آغاز و همچنان ادامه پيدا مي کند. آن چنان که «اسلين» در اين کتاب به آن اشاره مي کند، اين شکل نوشتاري از ابتدا داراي مکتب و مدرسه نبوده است.