کتاب تشریف روایتگر داستان مردی به نام شهریار است که در شب عروسی خود متوجه می شود همسرش در دوران دانش سرا دوست صمیمی اش مصطفی را به امنیتی ها فروخته است. شهریار با شنیدن این موضوع مجلس عروسی را ترک می کند و بدین شکل آوارگی سه روزه او آغاز می شود. آوارگی ای که سرانجامش در دل برف و یخ تپه های اطراف همدان رقم می خورد. این داستان در آذرماه سال ۱۳۵۷ در همدان می گذرد و قصه سرگشتگی ها و پیداشدن هاست.

دو سه بار در طول مسیرش از خیابان باباطاهر تا میدان پهلوی مأموران جلوش درآمدند و ایست دادند. هر دفعه با کمی گفت و گو با هم کنار آمدند و راهش را باز کردند. اما مأمور کوتاه قد و لاغر مردنی دور میدان کوتاه نیامد و به حرف هایش گوش نداد؛ و با همان لباس آب چکان هلش داد داخل کیوسک جلوی بانک ملّی در جبهه شرقی میدان. داخل کیوسک گرم بود و نیمه تاریک. شبح سروان سفیدمویی نشسته بود پشت میز تحریر فلزی زهواردررفته، و با دود سیگار استتار کرده بود. رادیو کنار دست سروان روشن بود و تک نوازی سنتور فضا را گرم تر کرده بود. سروان که سرحال به نظر می رسید، از پشت هاله دود سفید جوان را ورانداز کرد و سرووضع خیسش را خوب تماشا کرد. رفتار شبح وارش جوری بود که انگار ساعت ها منتظر بوده تا کسی دست شهریار را بگیرد و ببرد داخل. به مأمور قد کوتاه که او هم سرتا پا خیس بود، گفت:« خب، می گفتی استوار الوندی!» استوار پا چسباند و گفت:« بی اعتنایی به منع آمدو شد قربان.» سروان سرش را تکان تکان داد. سیگارش رسیده بود به سر چوب سیگار. ته سیگار را با نوک انگشت از بالا فشرد و انداخت داخل زیرسیگاری کنار دستش. سروان سرش را بلند نمی کرد، و انگار عمد داشت صورتش دیده نشود. حالش اما خوش بود و با همان حال خوش دست برد به بسته سفید سیگار و با بی خیالی محض یک نخ دیگر برداشت.

چهرۀ شَوَندی خیلی آهسته آهسته از سایه درآمده بود و بعد درخشان و شعله ور شده بود و حالا مثل خورشید میانۀ مرداد، ایستاده بود جلوی رویش. این کرد که بود واقعاً؟ وحشت سرتاپای شهریار را در برگرفت. جوشیدن دانه های عرق از تختۀ پشتش را به وضوح حس می کرد. دست تقدیر داشت شهریار را به کجا می برد؟ یعنی همه چیز دست به دست هم داده بودند تا او را بازی بدهند این وسط؟