کتاب رنج و سرمستی نشر نگاه

«رنج و سرمستی» عنوان کتابی است به قلم ایروینگ استون پیرامون یکی از بزرگ ترین هنرمندان جهان هنر یعنی میکل آنژ. این کتاب زندگینامه ی تاریخی و هنری هنرمند و متفکری است که در عصر خود (تولد ۱۴۷۵-درگذشت ۱۵۶۴ میلادی) بزرگ ترین هنرمند زنده شمرده می شد و درعین حال به چهار هنر آراسته بود: مجسمه سازی، نقاشی، معماری و شعر و شاعری. او از زمانه ی خودش (اوج رنسانس) یکی از بزرگ ترین هنرمندان تاریخ هنر شناخته شده است. بعضی آثار او از جمله مجسمه ی داوود، موسی، سوگ مریم بر پیکر عیسی (پایتا)، بازآرایی سقف نمازخانه ی سیستین (در واتیکان) و نمونه هایی از آثار معماری او و روز داوری احتمالاً برجسته ترین آثار موجود اویند و در قیاس با آثار هنرمندان دیگر هم تا روزگار ما و آینده ی تخمین ناپذیر، موجودیت و اثرگذاری دارند. با آنکه شعرهایش شیوه ی شیوا و معناگرایی خوشی دارند، او خود را در درجه ی اول مجسمه ساز می دانست. در زمان حیات او، دو زندگینامه ی دگرنوشت از زندگی اش نوشته شده است. در اعصار بعد، زندگینامه های مفصل و بلند و کوتاه درباره ی زندگی هنری و هنر زندگی او نوشته اند. همچنین کتاب شناسی های پرمدخلی درباره ی او و آثارش منتشر شده اند که آثار او و آثار دیگران درباره ی او را در بر دارند. کتاب حاضر که برای اولین بار در سال ۱۹۶۱ میلادی به قلم ایروینگ استون نوشته شد و انتشار یافت، جزء آثار پرفروش جهانی است. نام کامل این هنرمند میکل آنژ بوئوناروتی است که در ۶ مارس ۱۴۷۵ میلادی در خانواده ای که عمدتاً بانکدار میان مایه بوده اند، در شهرک کاپرس به دنیا آمد. سپس پدرش که چندی شغل دولتی داشت، با خانواده اش به شهر بزرگ و در واقع دولت شهر فلورانس کوچ کرد. در این شهر میکل آنژ اندکی دیر یعنی در سیزده سالگی به درس خواندن پرداخت. درس خواندن او در ابتدا آموزش نقاشی بود و قرار بود دوره ای سه ساله طی کند، اما یک سال بیشتر به شاگردی خود ادامه نداد، زیرا بر آن بود آنچه را باید از نقاشی بیاموزد، آموخته است. فلورانس در آن ایام (بعد از ۱۴۹۱ میلادی) مرکز هنرآموزی و هنرآفرینی بود. بهترین نقاشان و مجسمه سازان اروپا از این کلانشهر برمی خاستند و بین هنرمندان رقابت سازنده ای برقرار بود؛ ولی در سال ۱۴۹۴ میلادی مدیچی ها از مرکز قدرت در این شهر به کنار رانده شدند و صاحبان استعدادهای درخشان، از جمله لئوناردو داوینچی و استاد پیشین میکل آنژ، از دسته ی هنرمندانی بودند که در جست وجوی فضایی مساعدتر و هنرپرورتر این شهر را ترک کردند و به شهرهای دیگر ایتالیا یا فرانسه روی آوردند. میکل آنژ اندکی پیش از آنکه بحران سیاسی به اوج خود برسد، فلورانس را به مقصد بولونیا ترک کرده بود و در آنجا کارهای مهم یا کم اهمیتی را که هنرمندان و استادان به پایان نرسانده بودند، به پایان می رساند؛ همچنین مقبره ی قدیس دومینیک را. مدتی نگذشت که به رم رفت و در آنجا نخستین کار بزرگ خود را پدید آورد، یعنی مجسمه ی باکوس را. این اثر از نخستین موفقیت های هنری میکل آنژ بود و برکشیده از صحنه های داستانی سوگواری بر شهادت حضرت مسیح بود. سپس به یکی یا شاید برجسته ترین شاهکارش روی آورد، مجسمه ی حضرت داوود که آن را برای کلیسای جامع فلورانس ساخت. ارتفاع این کار عظیم ۴۳۴ سانتیمتر است و تراشیدن آن از تخته سنگ مرمری نیمه کاره رها شده، از ۱۵۰۱ تا ۱۵۰۴ میلادی به طول انجامید و مانند همه ی کارهای بزرگ میکل آنژ با شور و جد و جذبه تراشیده شده بود. صیقلی انسانی خورده بود. چندان چشم نواز بود که گویی جان دارد. مرمری یک تخته که مرمری مخملی یا مخملی مرمری بود. معروف است که این هنرمند عارف که حکمت نوافلاطونی را در جوانی نزد استاد خوانده بود، گفته بود تا تخته سنگ مرمر را دیدم، مشاهده کردم داوود در مرمر اسیر است و چندان تیشه زدم تا رهایش کردم. اضافات را با چندان ضربه های عاشقانه و حکیمانه و مجذوبانه به افاضات بدل کرده بود. سرانجام داوود از خواب سنگی و سنگین چندهزارساله برخاسته بود. آناتومی یا اندام شناسی اش، فقط یک نظیره دارد آن هم اثر دیگری از میکل آنژ به نام پایتا. چین و واچین هایی که او به سنگ می دهد، گویی اتفاقی به پارچه داده شده است. (معروف است که میکل آنژ سنگ ها، به ویژه سنگ های مرمر آثارش را زنده می د انسته است.