گروه بازیگران اصلی، پنجم ژوئن، کار خود را در پاریس به پایان رساند و چهارشنبه، نهم ژوئن، به تهران پرواز کرد. روز بعد، آنها برای دیدن بازیگران ایرانی راهی مکانی شدند که قرار بود حدود دو ماه محل کارشان باشد: باغ فردوس، یک عمارت اعیانی کلنگی متعلق به قرن نوزدهم در شمیران واقع در حومه ی شهر، که سال های اخیر به عنوان مدرسه از آن استفاده می شد و حالا به عنوان کانون هنر در نظر گرفته شده بود. گروه پاریس، پس از پیاده شدن از مینی بوس، با ایرانی ها روبه رو شد که روی پله های باغ فردوس پشت هم صف کشیده بودند. هر تازه واردی به نوبت، در مراسمی سنتی که در سکوت اجرا می شد، مورد خوشامدگویی قرار می گرفت. در جلو، یک ایرانی با منقلی زغالی منتظر بود و ایرانی دیگر در آن اسفند دود می کرد و آن را روی سر هر یک از آنها می گرداند تا چشم بد را دور کند. دیگری به نشانه ی تطهیر در دستان شان گلاب می ریخت. سپس، قرآن بزرگی را بالا گرفتند تا هریک از آن ها با معرفت از زیر آن رد شود و بعد یک آینه ی قدیمی زیبا، که هرکس خودش را در آن نگاه کند. پس از اینکه خود را در آینه دیدند، گلبرگ های گل محمدی را روی سرشان می ریختند و به آنها حلوا می دادند. در آخر، از کنار شمعی رد شدند که در یک شمعدان کارشده بالا نگه داشته شده بود و نماد نور حقیقت بود. هر دو گروه از پله ها پایین آمدند و به سالن بزرگ و بعد به باغ رسیدند که کف آن فرش پهن شده بود و نازبالش ها به صورت مدور چیده شده بودند. وقتی چای و کیک دادند، هر بازیگر به نوبت گفت نامش چیست و اهل کجاست. دیگران نام ها را تکرار می کردند تا یاد بگیرند. حسن ختام آن روز بعدازظهر، رقص و موسیقی ایرانی و دیدار از قهوه خانه بود. به هرحال، بروک، ریوز، پائولین مونرو و من نمی توانستیم تا روز بعد لندن و ژوئن بارانی را ترک کنیم. بروک آن را به یک سفر کاری تبدیل کرد و از هر وسیله ای که بوئینگ ۷۰۷ ارائه می داد، بهره برد. روی بافت رویه های صندلی، نقشه های طرح نوشته شد و گاهی به کاغذدیواری ارجاع داده می شد که چاپ دستی ویرانه های پرسپولیس روی آن بود. در فرودگاه مهرآباد، از کپسول پلاستیکی بین المللی بیرون آمدیم و به شب گرم تهران و پرتوی درخشان نور تلویزیون ها پا گذاشتیم. وقتی روی سنگ فرش با گروه خوشامدگویی دست می دادیم، از ما فیلم گرفتند. بعد از اینکه از گمرک رد شدیم، دوباره از ما فیلم گرفتند. بااین حال، ما تا سه ماه مهمان اداری تلویزیون بودیم. صورت حساب آن برایمان سرجمع حدود شصت هزار پوند می شد که به سختی یک درصد هزینه ی جشن های ۲۵۰۰ ساله ی شاهنشاهی بود که قرار بود یک ماه بعد از جشنواره ی پرسپولیس برگزار شود. اتومبیل، ما را نه به داخل شهر، بلکه چندین مایل خارج آن به متلی برد که در بزرگراه ونک، ابتدای کوهپایه های البرز، رو به دریاچه ی خزر واقع شده بود. بخش هایی از متل اوین، که شاه مالک آن است، هنوز در حال ساخت بود. در روز اول اقامتمان، هنگام صرف صبحانه، به صحرای بتنی دور و برمان، شاه راه و کوه های خاکی قهوه ای کم رنگ چشم دوختیم که نواری از برف بر قله شان نشسته بود. کلود کنفورته گفت: «مثل اسپانیاست، نه ؟» لو زلدیس گفت: «مثل برزخ است.»