همه چیز از وقتی شروع شد که دوازده سالم بود. پیش از آن چیزی نبود جز تصویر مبهم آرامش بخشی از دوران کودکی -بزرگ شدن در شهر کوچک بِک، در ایالت نبراسکا. بهش می گفتیم «شهر»، اما در واقع جمعیتش به دویست نفر هم نمی رسید، یکی از آن نقطه های بین راهی در بزرگراه شماره ی ۳۰ که معمولاً وقتی کسی به آن می رسید، حتی به صرافتش نمی افتاد که پا از روی گاز بردارد، هرچند گهگاه غریبه ها دم پمپ بنزین نزدیک سیلو نگه می داشتند یا چیزی در کافه اش می خوردند. پدر و مادرم در حاشیه ی شهر، باری داشتند به اسم کراس رودز. ما در خانه ی کوچکی پشت همین بار زندگی می کردیم. پشت خانه مان انبار وسایل اسقاطی بود و پشت انبار هم مزارع گندم که یکسره تا دامنه ی تپه های بایر پر از یوکا و مار زنگی امتداد پیدا می کرد. آن وقت ها بیشتر اوقاتم را در خواب و خیال می گذراندم. برای خودم شهری ساخته بودم که تا بالای آن تپه ها می رفت. اسم این جای خیالی را هم گذاشته بودم «بک». اما این یکی کوچک نبود؛ کلان شهری بود با یک میلیون جمعیت. شهردار باهوش اما بزدل شهر در خانه ی اعیانی روی تپه های مشرف به مرز بین ایالتی زندگی می کرد، همین طور وینتر وب گلدینگ، کمیسر جسور پلیس، که شبیه تدی روزولتا بود باقی اعیان و اشراف هم در دامنه ی تپه ها زندگی می کردند، در خانه های درندشت و قدیمی ویکتوریایی. بسیاری شان از رازهای وحشتناکی باخبر بودند یا به نوعی با دنیای تبهکاران بک سَر و سِرّ داشتند. یکی از شهروندان ثروتمند و محترم، به اسم آقای کارافا، گرگی از آب در آمد که دختران دبیرستانی پاک و دوست داشتنی را به دام می انداخت و طوری مثله شان می کرد که دیگر شناخته نمی شدند. تا اینکه یک روز خودم با گلوله ای نقره ای، او را از پا در آوردم. من کارآگاه شهر بودم، گرچه معمولاً کسی قدرم را نمی دانست و هر لحظه ممکن بود شهردار بزدل شهر مرا به دلیل دیدگاه های افراطی ام از کار بیکار کند. کمیسر پلیس همیشه از من دفاع می کرد، حتی وقت هایی که از روش های نامتعارفم به ستوه می آمد. او شرافت مرا محترم می شمرد. نمی دانم چند سال از دوران کودکی ام در این شهر خیالی سپری شد. به هشت سالگی که پا گذاشتم، دیگر برای خودم یک کارآگاه درست و حسابی شده بودم.