کره ی زمین به عنوان زیستگاه تمامی موجودات زنده و مادر هستی بخش انسان ها در وضعیت دشوار، پیچیده و حساسی قرار گرفته است. به طوری که اکنون با بحران های گوناگون روبه روست که چنانچه به آن رسیدگی های فوری، دقیق و گسترده نشود و همیاری و همکاری لازم در سطح ملی، منطقه ای و بین المللی صورت نگیرد، دیر یا زود این منظومه شمسی در زمینه های زیست محیطی اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، جمعیتی، فرهنگی و... با سرنوشت فاجعه باری مواجه خواهد شد. نویسنده در این کتاب، کوشیده است تا تأثیرات محیط زیست و مناسبات اقتصادی و اجتماعی را بر یکدیگر ارزیابی کند.

رشد سریع و دم افزون جمعیت جهان، به خصوص در قاره ی آفریقا، آسیا و آمریکای مرکزی و لاتین در یکصد سال اخیر به رغم روند تثبیت و رو به کاهش جمعیت در بخشی از اروپا و سایر کشورهای پیشرفته و ثروتمند در سطح جهان، ابعاد نگران کننده ای یافته است؛ زیرا طبق ارزیابی کارشناسان سازمان ملل متحد چنانچه افزایش جمعیت طبق روند کنونی ادامه داشته باشد جمعیت جهان تا سال ۲۰۵۰ به ۱/۹ میلیارد نفر می رسد. در حالی که یک قرن پیش تنها ۵/۱ میلیارد نفر در جهان زندگی می کردند. از دید کارشناسان محیط زیست این عامل سبب شده که بشر به گونه ای بی سابقه به حوزه ی زیستی انواع جانوران و گیاهان تجاوز کند و موجب نابودی فضای حیاتی آنان گردد. پرفسور توماس کسلرینگ فیلسوف سوئیسی در این مورد می گوید: اینکه یک گونه از موجودات به دلیل تولیدمثل نامتعادل، هستی خود را به خطر می اندازد در تاریخ طبیعت چیز جدیدی نیست. نکته ی استثنایی اینجاست که گونه ای از موجودات از طریق رشد سریع خود نه تنها موجودیت خویش، بلکه کل محدوده ی زیستی زمین را به خطر انداخته است. بنابراین با توجه به خطر رشد جمعیت در جهان و محدود بودن منابع کره ی زمین و تجاوز بی سابقه ی بشر به مناطق جنگلی و گیاهی و منابع معدنی و آبی و به خطر انداختن حیات سایر موجودات زنده وضعیت پیچیده و خطرناکی در محیط زیست به وجود آمده است که چنانچه در جهان و خصوصاً کشورهای در حال توسعه و فقیر، که بیشترین میزان رشد جمعیت را دارند اقدامات مؤثری برای کنترل جمعیت صورت نگیرد، یقیناً بشر در آینده با مشکلات فراوان و جنگ هایی بر سر منابع زیستی و حیاتی زمین روبه رو خواهد شد. بنابراین سیاست کنترل جمعیت باید از طریق همکاری و همیاری تمامی کشورهای جهان به صورت گسترده و تمام عیار در سطح ملی و بین المللی از طریق سازمان های دولتی و غیر دولتی در دستور روز قرار گیرد و برای تحقق این امر باید آموزش های همگانی از طریق رسانه های ارتباط جمعی به طور سیستماتیک و برنامه ریزی شده در سطح وسیع انجام گیرد.