«یک خانواده ی دوست داشتنی لیاقت دارد یک غذای خوب درست کند» عنوان نمایشنامه ای است نوشته ی ژولی آمیت. هر نمایشنامه ای درنهایت متنی است گشوده. گشوده به روی اجراهایی کثیر و مختلف به روی صحنه ی تئاتر و البته حتی از این هم گشوده تر، به روی بی شمار خوانندگانی که آن را خوانده اند و خوانندگانی که از پی می آیند برای خواندن آن؛ هریک به سیاق خویش، بر صحنه ی ذهن خود. همچون پارتیتورهای یک موسیقی که هریک رهبر ارکستر شخصی خویش اند، خواننده ی یک نمایش نامه نیز کاری نمی کند مگر اجرای ذهنی آنچه می خواند؛ همزمان. صحنه را خواننده می آفریند آن گونه که در ذهن تصور می کند: اتاقی در لندن عصر ویکتوریا، رستورانی فکسنی در می سی سی پی دهه ی ۱۹۶۰، خانه ای در پاریس همین سال ها و خیابانی مه گرفته در لندن هنگامه ی جنگ دوم. با مردان و زنانی که دوست داریم آن گونه باشند که می خواهیم. این جادوی منحصربه فرد هر نمایش نامه ای است که خواننده اش را هنگام خواندن به کارگردانی وا می دارد و این تفاوت بنیادین هر نمایشنامه ای است با هر رمان و فیلم نامه ای. یک رمان شخصیت ها، مکان ها و رخدادها را کامل محقق می کند. بی هیچ ناهمایندی و اختلاف فازی با انبوهی از توصیف های دقیق و جزئی و یک فیلمنامه که درنهایت تنها یک اجرای حقیقی و یک نسخه ی تحقق یافته از آن موجود است: فیلم. اما هر نمایشنامه ای که می خوانیم، همزمان آن را اجرا می کنیم، در پستوی ذهن مان، چراکه هر نمایشنامه درنهایت متنی است بالقوه که تازه با خواندن ما بالفعل می شود. «یک خانواده ی دوست داشتنی لیاقت دارد یک غذای خوب درست کند» نمایشنامه ا ی است معاصر از نمایشنامه نویس جوانی به نام ژولی آمینت. چالش های اجتماعی، روان شناسی و معضلات جوامع بشری به خوبی در قالب دیالوگ های شخصیت های این درام واکاوی می شوند و به این ترتیب، اثر آمینت یکی از مهم ترین آثار درام نویسی متأخر فرانسوی است.