کتاب استاد معین محترم است

کتاب «استاد معین محترم است»، مجموعه ای است از مترونوشت ها، تاکسی نوشت ها و کافه نوشت ها به قلم «بهناز جلالی پور»، است. کتاب پیش رو، مجموعه ای از روایات کوتاه و مستند را در خود جای داده که نویسنده با حضور در وسایل حمل ونقل عمومی و همراهی کوتاه با مردمی از اهالی این کشور، که به دلیل جنسیت نویسنده عموما زنان هستند، و آنچه که میان آن ها ردوبدل می شود و گفت وگوهایی که به نظاره می نشیند، نگارش کرده است. این روایات، چهره ای از جامعه ما را به تماشا می گذارند و هرچند براساس همراهی با زنان شکل گرفته اند اما در آن ها می توان ردپای مردان را نیز به نظاره نشست و تنها به حکایاتی زنانه که قصد پرداختن به زنان با باورهای رایج موجود درباره آن ها را دارند، محدود نمی شود.

حتى دم ظهر هم می تواند برای من صبح کله سحر به حساب بیاید. چشم هایم هنوز گیج خواب است، انگار ساعت ۵ صبح است. فقط خوبی مترو در این ساعت ها این است که حسابی خلوت است و جا برای نشستن پیدا می شود. ساعت ۱۱ صبح است و همه کارمندها رفته اند. قطار هم تازه رفته، صدای هوهو چی چی اش می آید که در تونل پیش می رود. دو تا چراغ قرمز پشتش هم معلوم است. همیشه در این مواقع حساب می کنم که پله ها را با چه سرعتی می آمدم، الان داخل قطار بودم؟ هیچ وقت هم حساب و کتاب ها نتیجه نمی دهد و همین وقت ها و به صدای هوهو چی چی آخرش می رسم. قبل از من دو نفر روی صندلی های ایستگاه در انتظار نشسته اند. یکی شان ۱۷ – ۱۶ ساله است و آن یکی حدود ۳۲ – ۳۵، حالا کمی بالاتر یا حتی پایین تر. آن قدر شبیه هستند که معلوم شود خواهرند. فقط خواهر بزرگتر غیر از آنکه خوش بر و روتر است، خوش خلق هم هست و دائم لبخند می زند. همه لباس هایش را جور خاصی همخوان کرده. خیلی حس خنکی به آدم می دهد این همه رنگ. با این رنگارنگی، او می شود پریوش. خواهر کوچک تر بینی اش را چسب زده. ریزگی اش برای من شبیه پریناز است. طفلی پریناز، دکتر بدجوری تیغ و چاقو را به کار برده. انگار حرص دنیا را سر دماغ این طفلی خالی کرده است. پایین ببینی اش را تا توانسته بالا برده، جوری که هر دو سوراخ بینی اش توی چشم می زند، آن هم ناجور. روی بینی اش را هم حسابی گود کرده. فقط یک نخود برایش گذاشته است. دختری از جلویمان رد می شود که او هم بینی اش چسب کاری است. پریناز، می زند به پهلوی پریوش: «بد عملش کرده؟ زیر چشم هاش چقدر کبوده.» من لبخند می زنم، البته بیشتر برای دوستی: «در عوض برای تو اصلاً هیچ اثری نمونده، دو روز دیگه چسب ها را هم می تونی برداری.» پریوش خنده اش می گیرد، آن هم یک جور سرخوشانه ای: «این هنوز عمل نکرده، برای امتحان چسب زده ببینه چطوری میشه. تازه داریم میریم دکتر وقت بگیریم.» پریناز می زند به پهلوی خواهر بزرگ تر: «مامان، این عالیه، اصلاً معلوم نیست عمل کرده.» او با دست دختر دیگری را نشان می دهد که واقعاً بینی خوش فرمی دارد. هاج و واجم. مادر و دختر؟ عمل هم نکرده؟ «جدی شما مادر و دخترید؟ به خواهر بیشتر شبیه هستیدها.» پریوش اصلاً تلاش نمی کند ذوق کند، انگار خیلی به این حرف عادت دارد و هزار بار شنیده است، برای همین به یک لبخند ساده قناعت می کند. در عوض رد دست دخترش را می گیرد ببیند واقعاً بینی خوبی است یا نه. واکنشی هم نشان نمی دهد. چون چشمانش را زود جابه جا می کند و جایی دیگر بازی اش می گیرد. قطار می آید و همگی می رویم داخل و می نشینیم روبه روی هم. دست فروش ها هم ایستگاه به ایستگاه داخل قطار می شوند. مسافران جدید هم می آیند. بالا و پایین این بینی چیزی ندارد. یعنی بعید است دکتر به این بینی دست بزند. مگر چیزی به آن اضافه کند. کمی سرش را پایین بیاورد یا آن قوس را پر کند. خودش میان مسافرها همه هوش و حواسش به کسانی است که بینی عمل کرده اند. نوک بینی یکی را می پسندد و قد آن یکی را و از پره های دیگری ایراد می گیرد. دائم نگران است نکند بینی اش مثل این شود یا آن. همه را هم بلند بلند می گوید. مادرش، که تا چند دقیقه پیش به نظر خواهرش می آمد، هم سرش را به رفت وآمدها گرم کرده است. هر دست فروشی می آید، خوب و بادقت به تبلیغاتش گوش می دهد؛ حتی گاهی قیمت هم می پرسد. پریناز بی خودی نگران است. حتماً دکتر به این بینی دست نمی زند: «بینی ات خیلی خوبه، دکتر چی را باید عمل کنه؟» خودش اصلاً محل نمی گذارد. پریوش هم با من هم نظر است. اما چاره ای برایش نمانده، می بردش دکتر، بلکه او بگوید این بینی عمل نمی خواهد. البته این را خودش می گوید که از دستش ذله شده از بس همه فکر و ذکرش عمل است. دست فروشی آمده با دستمال های رنگی رنگی آشپزخانه. جنسش نانو است. خودش می گوید معجزه می کند. همان موقع هم دختری با چسبی بر روی بینی می آید. هر دو هم کوپه بغل هستند. پریوش خم شده که خوب تر دستمال های نانوی معجزه گر را ببیند، دختر هم در تلاش که از بالا و پایین سر مادر بینی تازه وارد را دید بزند و حتی پیشنهاد می کند شماره دکترش را بگیرد و سری به آن هم بزند. بینی دختر واقعاً خوب عمل شده، البته چشم های درشت خودش هم زیبا بوده و گونه هایش هم برجسته است. پرینار: «مامان، مامان، ببین چه خوب عمل کرده، ببین.» پریوش: «دستمال هاش خیلی خوبه ها، بخرم؟ هان؟ گفت چند؟» پریناز هنوز سر و گردن می کشد و مادرش هم. «مامان این قدر تکون نخور.» پریوش: «می خوام ببینم چی می فروشه خب.» پریناز هم عصبانی شده و هم متعجب است: «دماغ من مهم تره یا دستمال آشپزخونه!!! پس فردا خراب بشه، کی جواب می ده؟ چی کار کنیم؟» ایستگاه شهدا- تیر ماه ۱۳۹۲