زیر پل آب جریانی ژرف و تند داشت. چون به آن نگاه می کردی به نظر می رسید که هجوم مواج آن می تواند برای خود در خارای سخت، ترعه ای بگشاید، اما اگر این آب درون سینۀ رازوموف جریان می یافت نمی توانست آن تلخی متراکم را فرو شوید که شکست زندگی اش به جا گذاشته بود. به خود فکر می کرد: معنی همۀ این چیزها چیست؟ به پایین خیره شده بود، به جریانی پیشتاز و چنان نرم و پاک که تنها گذر حباب هوای کوچکی، یا رگه ای باریک چون مویی سفید از کف در حال زوال، سرعت سرگیجه آور آن را عیان می ساخت. آن پیرمرد انگلیسی فضول چرا به من پیله کرده بود؟ و این داستان ابلهانه دربارۀ پیرزنی دیوانه چیست؟ عمداً کوشش می کرد که در افکار خود بی رحم باشد، اما از هرگونه ارجاع ذهنی به دختر جوان خودداری می کرد. با خود تکرار کرد: پیرزنی دیوانه کشنده است! مگر آنکه از همه چیزها منزجر باشم و آن ها را پوچ بدانم؟اما نه! اشتباه می کنم! قدرت آن را ندارم که از چیزی منزجر باشم. همین هیچ و پوچ ممکن است نقطۀ شروع خطرناک ترین پیچیدگی ها باشد.چطور باید از خود در برابر آن دفاع کرد؟ این کار عقل و هوش برنمی دارد. آدم هرچه باهوش تر باشد به هیچ و پوچ کمتر ظنین می شود. برای لحظه ای موجی از خشم راه اندیشه هایش را کور کرد. حتی بدنش را، که بر نرده خم بود، به لرزش انداخت؛ سپس تفکر صامت خود را از سر گرفت، چون مکالمه ای پنهانی که با خود داشته باشد و فکرش، حتی در آن خلوت، از برخی چیزها پرهیز می کرد که خودش بفهمی نفهمی بر آن ها آگاه بود. بالاخره، این پوچ نیست. بی اهمیت است. کاملاً بی اهمیت است. کاملاً بی اهمیت است،کاملا. دیوانگی یک پیرزن – فضولی های پر آب و تاب یک عاقله مرد انگلیسی پرچانه. او را کدام شیطان سر راهم نهاده؟