مد، مانند هنر موسیقی و ادبیات، دارای پیشینه ای پردرخشش است. اگر چه غالباً مد را نمادی از نوآوری و تغییر سریع می دانیم، واقعیت این است که دنیای مد به دائماً با تاریخ خود در ارتباط است. به همان ترتیب که پیکاسو به تمام شور و اشتیاق به آثار کلاسیک رجوع می کرد، بالنسیاگا نیز از لباس های مذهبی قرون وسطی الهام می گرفت، همانگونه که پرکفیف هم از موسیقی های هیدن الهام برد.

کارشناسان تاریخ مد معتقدند که مد با اختراع پوشاک شروع شد، اما برخی نقد می کنند که فقط یک گروه کوچک از افراد ثروتمند واقعاً در این جریان شریک بوده اند. برای بسیاری از ما، مد به ترتیبی از خواسته های انسانی برای آرایش و زیبایی بدن و چهره است. حتی مجسمه های باستانی مثل مجسمه های ونوس نشان دهنده همین موضوع هستند، با پوشاکی که نه فقط برای حفاظت از بدن طراحی شده، بلکه به عنوان یک زینت است. ما به تصاویر مختلف از زیبایی انسانی نگاه می کنیم، آن ها را احیا می کنیم، یا از آن ها فاصله می گیریم، و خودمان به تصاویر بعدی تبدیل می شویم. چهره ها، از اعضای خانواده های سلطنتی گرفته تا ستاره های موسیقی و هنرمندان معتبر، منبعی از این تصاویر هستند. بیل کالینگم در ستون هفتگی خیابانی که در روزنامه نیویورک تایمز منتشر می شود، این تصاویر پیچیده و غنی را به تصویر می کشد