آیزنمن در این کتاب، با ارجاع دادن به مطالعه تئودور آدورنو درباره آخرین آثار بتهوون ایجاد شده را در آثار متأخرش اشاره دارد، مسئله تأخر را مطرح می کند. آیزنمن در این کتاب، با تحلیل آثاری از آدولف لوس، آلدو رسی و جان هیداک با مطرح کردن مسئله برخورد به مثابه نوعی دیرکرد زمانی در آثار این معماران، ظرفیت انتقادی معماری را توسعه بخشیده است. تأخر با رهایی از محدودیت های سبکی اثر معماری در خارج از ویژگی های زمانی خود حرکت می کند و نوعی نابهنگامی زمانی را می توان در این آثار رصد کرد. وضعیت تأخر امکان کشف حالتی انتقادی را فراهم می کند که در آن، ابداع فرم جدید، هدف معماری انتقادی نیست.