بازارچه ی دهکده آب و جارو شده بود و هوای خنکی زیر چنار تناوری که بالای سر آب انبار چتر زده بود، موج می زد. شتک های گل آبِ نمناک روی قلوه سنگ های میدان کوچک زیر چنار نشسته بود. دکان های کوتوله قوزی دور میدان چیده شده بود. گُله به گُله کنار جوی تنبل و ناخوش دور میدان، برزگران، کارگران نشسته بودند و نان پیچه هاشان جلوشان باز بود و ناهار می خوردند و قهوه چی برو برو کارش بود و نسیم ولرم خرداد خواب را تو رگ ها می دواند. ناگهان مش حیدر بقال از تو دکان خود فریادی کشید و با تله موش نکره ای که با دو دست، دور از خودش گرفته بود از تو دکانش بیرون پرید و آن را گذاشت جلوی دکان. از شادی رو پاش بند نمی شد و دست هایش به هم می مالید و دور ور تله ورجه ورجه می کرد. از نعره مش حیدر جنب و جوشی در مردم افتاد و دکاندارها کار و بارشان را ول کردند و به سوی تله موش هجوم آوردند. مش حیدر نیشش باز بود و شادی تو چهره اش موج می خورد. نانوا و نعل بند و پالان دوز و مسگر و عطار و علاف با آستین های بالازده و یقه های چاک و چشمان ور دریده از دیدن تله، مست شادی بودند. ببین آخرش گیر افتاد. شکمش آخر جونشو به باد داد. خدا پدر سلطونلی رو بیامرزه که گفت گردو بو داده بذار تو تلش. یه بار جسی ملخه، دوبار جسی ملخه، آخر به چنگی ملخه. اما به بینا قد یه گربس. نیس؟