از مقدمه جلد اول کتاب شرح جامع مثنوی معنوی کریم زمانی می‌خواهم بازنویسی کنم:

سرزمین ایران از گذشته‌های دور، مهدی بوده است برای تفکرات عرفانی و تأملات اشراقی. در طول قرون و عصور، بسیاری از نام‌آوران در حوزه عرفان و تصوف از خود رشد و نمو کرده‌اند.

یکی از این بزرگان، حضرت مولانا جلال الدین محمد بلخی است که به لقب "مولوی روم" معروف است. وی در تاریخ ششم ربیع الاول سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ به دنیا آمد. پدرش، سلطان العلما، در سال ۶۲۸ درگذشت و روحش از بدن به عالم پاک پرواز کرد و در قونیه به خاک سپرده شد. در همان زمان، مولانا به سن بیست و پنج سالگی می‌رسید که شاگردانش او را احاطه کردند و از او خواستند که بر مسند پدرش قرار بگیرد و به بیشترین تلاش خود در ارائه سخنرانی‌ها و راهنمایی‌ها بپردازد. وی پذیرفت و یک سال به این صورت سپری شد.
مولانا به مدت نه سال با سید برهان الدین محقق ترمذی، شاگرد پدرش، همراه و معاشرت کرد و پس از آن سید برهان الدین وفات کرد. پیوستن شمس تبریزی به مولانا در حدود سال ۶۴۲ هجری قمری رخ داد. به گونه‌ای او را از هوش بیرون کشید که درس، بحث و سخنرانی را به یکسانی برد و به شعر، ترانه، دف و سماع مشغول شد.

از آن زمان به بعد، طبع و ذوق زیبای او در شعر و ادبیات گل می‌کند و با توجه به تجربه‌های عرفانی خود، شعرهای شاعرانه و معنوی را آفرید. چگونگی آموزش و معلمی شمس به مولانا، همچنین داستان‌ها و قصه‌هایی که سبب تحول کامل او شد، یک راز است که هیچ کس نمی‌تواند به درستی به آن پی ببرد.

کریم زمانی، محقق مولوی، مترجم و تفسیرگر قرآن، یکی از شخصیت‌های برجسته و تأثیرگذار در ادبیات فارسی و متون عرفانی و دینی است. «شرح جامع مثنوی معنوی»، اثر برکریم زمانی، مشهورترین اثر او است که به عنوان مرجعی برای مطالعه در دانشگاه‌ها و جلسات ادبی شناخته می‌شود، و همچنین در کتابخانه‌ها و خانه‌های همه علاقمندان به مطالعه "مثنوی معنوی" یافت می‌شود. همچنین "ترجمه‌ی روشنگر قرآن کریم" که در اوایل دهه ی نود میلادی منتشر شد، یکی دیگر از اعمال برجسته این مفسر قرآن است که به دلیل استقبال بسیار، چندین بار چاپ شد و در کمترین زمان ممکن مورد بازبینی و بازنگری کریم زمانی قرار گرفت.