فلسفه ی علوم اجتماعی تا جایی که درباره ی رویه های پژوهش اجتماعی تأمل می کند، فعالیتی فرانظری ست این تأمل میتواند اشکال مختلفی به خود گیرد. غالب فيلسوفان علوم اجتماعی در پی تعیین این نکته اند که آیا فلان نظریه یا فلان روش از میان روشهای ممکن برای تبیین پدیده های اجتماعی مناسب است. برای مثال آنها ممکن است به بررسی انسجام و قدرت تبیینی تبیین های تکاملی یا مدل های انتخاب عقلانی بپردازند یا به صورت کلی تر در پی تشخیص این نکته باشند که آیا هرگز قوانین تاریخی وجود دارند. دیدگاه شخصی من این است که فلسفه ی علوم اجتماعی نباید تبیین جهان بیرون را تنها هدف پژوهش اجتماعی قلمداد کند؛ بلکه باید شیوه های بدیل کسب دانش را نیز سبک و سنگین کند. این چشم انداز بیش از همه در بخش پایانی کتاب آشکار میشود اما در فصلهای ابتدایی تر کتاب نیز معلوم میشود که غالب فلاسفه ی علوم اجتماعی که من در این کتاب به آنها می پردازم با دیدگاه من موافق نیستند. 

با نشان دادن قاعده مندی ها یا مفاهیم کلی به اهداف مورد نظرش نخواهد رسید. البته دانش مربوط به قوانین علی ممکن است مقدمه ای برای یافتن علل پدیده های خاص و مجزا باشد، اما این دانش به خودی خود کافی نیست. به علاوه، هر چه قوانین عام تر و انتزاعی تر باشند، ارزش کمتری دارند چرا که هر چه بیش تر از محتوا خالی خواهند بود و بنابراین بیش تر از قلمرو غنی واقعیت فاصله خواهند گرفت. [۳۵] وبر با دفاع از موضع ضد طبیعت گرایی اش آن هم بر مبنای ارزش شناختی، منادی این دیدگاه پراگماتیستی میشود که تنها زمانی میتوان به پرسش های روش شناختی پرداخت که روشن باشد پژوهش معطوف به چه اهدافی ست با این حال وبر بر خلاف پراگماتیستها نقش علقه های شناختی را چندان بسط نداد.

در فلسفه ی علوم
اجتماعی ارائه می کند خوانشی بدیع که از کلیشه های مرسوم فراتر می رود. سطور این کتاب گفت و گویی جذاب و برانگیزاننده است میان این جریانهای گوناگون از دورکیم پوپر رئالیست های انتقادی و پراگماتیست ها گرفته تا وبر نظریه پردازان انتقادی، فوکو و چهره هایی چون گیدنز برت نسبت این اندیشمندان را با یکدیگر روشن میکند سهمشان در فلسفه ی علوم اجتماعی را وا می کاود و محدودیتها و کاستیهای هر یک را نشان می دهد. هدف دوم که در فصول آخر کتاب محقق می شود. معرفی رویکردی جدید به فلسفه ی علوم اجتماعی است که از سنت پراگماتیسم آمریکایی الهام گرفته است. در این رویکرد جست وجو در پی بنیانهایی فرازمانی و استعلایی برای علوم اجتماعی نه تنها ناممکن که نامطلوب شمرده می شود. این رویکرد قائل به تکثر روش شناختی در علم است و از علقه های شناختی گوناگون در علم دفاع میکند علقه هایی که هر یک معطوف به هدفی بایسته اما متفاوت اند.