اثر حاضر، کتابي است در نقد متن و فرامتن شاهنامه فردوسي و پاسخي است به کساني مانند «ادرواردبراون»، «وان گرونبام» و «احمد شاملو» که شاهنامه را صرفاً نظم مي دانند. کتاب به خواننده مي گويد که هر جا که منابع دست فردوسي را باز گذاشته اند، مي توان نبوغ روايت سرايي و شاعرانگي وي را به حد اعجاب آوري ديد؛ به ويژه در قسمت هاي اسطوره اي مانند داستان سياوش و اسفنديار. کتاب با زباني ساده و صريح که مشخصه ي مکتب نقدنويسي انگليسي است، به فرم و محتواي شاهنامه نگاه کرده و عناصر زيبايي شناختي هنر فردوسي را پيش روي خواننده نهاده است و البته هر جا که به گمانش رسيده عيبي دارد، آن را نيز گفته است.

شاید ماندگارترین هدیه خداوند به کتاب حماسه و نافرمانی دادن نویسنده ای شاعر است. نویسنده در پس کلمات و روایتهای شاهنامه نکته هایی کشف کرده که برای اندیشمندان قابل احترام شاهنامه پژوه تا به امروز رخ ننموده بود. من اساساً معتقدم که سه گروه از افراد جامعه برای کلمه و نحوه کاربرد زبان اهمیت و دقت زیادی قائل اند حقوقدانان که با کاربرد کلمه مناسب در زمان مناسب مرگ را به زندگی یا زندگی را به مرگ تبدیل میکنند؛ مداحان که برای اتلاف وقت مجلس عزا کلمات مترادف را پشت هم ردیف میکنند و شاعران که با روان انسان بازی می کنند. به دلیل ضرورت کار کردن با کلمات شاعران ناگزیرند زیر و بم و معانی گوناگون کلمه را بفهمند اهمیت کتاب حماسه و نافرمانی به این دلیل است که شاعر / نویسنده آن در زیر ظاهر کلمات پی آواز حقیقت دویده است. در نگاه پسامدرن او شاهنامه محصول یک فرامتن سیاسی تاریخی است و فردوسی نویسنده ای که در این فرامتن نفس میکشد لاجرم از آن تأثیر پذیرفته و به حکم حکیم بودنش منتقد جدی زمانه خود است اما به دلیل فضای سانسور ناچار بوده که سخن خود را در زیر روایتها و گفتگوی شخصیت ها بیان کند. او محمود غزنوی خوانش عربی از اسلام ریاکاری عالمان و حتی فقر خود را به نقد کشیده است. به نظر میرسد فردوسی مانند شکسپیر و هومر و قرنها پیش از نیچه یا ویتگنشتاین متأخر پی به ماهیت استعاری زبان برده بوده است

کلمه ها نیست بلکه در پی رنگهاست و تنش کتاب و مشارکت ما در راهبردهای زیباشناختی آن ناشی از آگاهی ماست از گست و جدایی بین این سرراستی نسبی فنون ظاهری و پیچیدگی آنچه در حال رخ دادن است. بر این اساس آنچه در حقیقت در حال رخ دادن است چیست؟ - این پیچیدگی کجا دقیقاً خود را نشان می دهد؟ شاهنامه در کنار همه جنبه های دیگرش، نوعی وقایع نگاری تاریخی منظوم است فرم ظاهری اثر با دو محتوای اصلی سخن میگوید: توالی پادشاهان ایران و جنگهای این پادشاهان با همسایگانشان اگر تمام شعر همین بود، مقایسه ویلیامز جکسون که آن را با ددمنش همردیف دانسته بود پذیرفتنی می شد. پیش از اثبات این موضوع که این کتاب خیلی بیشتر از این است و ارزش زیبایی شناسانه کتاب در همین «بیشتر» و رابطه آن با ساختار وقایع نگارانه اثر نهفته است به طور خلاصه به این مسئله می پردازم که معناهای تلویحی عبارت یک وقایع نگاری منظوم چیست. این عبارت تلویحاً به این نکته اشاره دارد که شاعر بیشتر از آنچه ما از یک شاعر انتظار داریم وابسته به منابع خود است، یک بازسازنده محض از مواد از پیش آماده احتمالاً قسمتی از مخالفت براون، و حتى فون گرونبام، با شاعرانگی فردوسی در همین مسئله نهفته است. درباره میزان حضور خود فردوسی شاعر در شاهنامه نظرهای مختلفی وجود دارد. اما من بعد از سالها غرق شدن در این کتاب عقیده دارم که دخالت فردوسی نه تنها مهم بلکه اساسی است که او نه تابع منابع که ارباب و سامان دهنده آنهاست؛ که دلمشغولیهای مدام و در واقع وسواس هایی در میان تمام مواد بسیار ناهمگون و بسیار متنوعی که در شاهنامه کنار هم قرار گرفته اند عرض اندام میکند درست است که او به برخی قسمت های منبع خیلی بیشتر علاقه مند است،