تنهاییم. با هم، ولی تنها. تنگ غروبی است خنک، اوایل دی ماه ۶۲، کنار رود کارون در اهواز، و ما دو تا خسته و تنها، گوشه ی میدان شهدا ایستاده ایم. در پایان سفر دراز و تمام روزی از تهران به قم و اراک و بروجرد و خرم آباد و اندیمشک و دست آخر اهواز، و من از پیچ جلوی پاسگاه سر جاده ی قدیم خرمشهر انداخته ام توی جاده پشت نیو سایت. در تاریکی از خرم کوشک زده ام توی بیست و چهار متری و بالاخره گوشه ی میدان مجسمه نگه داشته ام که اسمش شده میدان شهدا، با پرچم و پوسترهای بالای پایه ی سنگی خالی میدان، که روزگاری مجسمه ی عظیم شاهنشاه روش بود و حالا دورش را آرم پارچه‎ای و ساده ی “یا مهدی…عجل علی ظهورک” کشیده اند. هر دو از ماشین آمده ایم بیرون که خستگی پاها را در کنیم. موتور هم بدجوری داغ کرده. برق شهر هم رفته، یا آن را بخاطر احتمال حمله ی هوایی قطع کرده اند و ما داریم تصمیم می گیریم چه جوری از هم جدا شویم. نمی خواهم او را با سه چهار تا چمدان و ساک وسط میدان تاریک ول کنم تا با تاکسی برود.منظره ی شهر امشب سوت و کور است و توی ذوق می زند. نبش این گوشه ی میدان که روزگاری بانک ملی ایران و فروشگاه مطبوعات بین المللی بود و اوایل جنگ توپ خورده و خراب شده بود، هنوز به صورت تلی از خاک و خاشاک و آوار باقی مانده. یک گربه سیاه بالای تل خاشاک و آوار نشسته و انگار مثل ما نمی داند چکار کند. از جایی که ما ایستاده ایم پل معلوم نیست و بجز حرکت گهگاهی ماشین و تاکسی و اتوبوس و آمبولانس توی میدان، نه صدای موجی از لب کارون می آید، نه آوای مرغ شبی و نه حتی صدای قور قور قورباغه ای. این اولین سفر دکتر منصور فرجام پس از دوازده سال به اهواز است و من کم کم دارم فکر می کنم با دیدن شهر سوت و کور و بی برق و خیابانهای سر شب دلمرده، او هم لابد دارد آن شوق و ذوق تهرانش ته می کشد. اما او در پرتو نور داخل ماشین دارد مثل یک توریست دانشمند خارجی پیپ به دست دو تا نقشه ی شهر اهوازش را بررسی می کند…