هدف نگارنده در این کتاب، عرضه ی درکی جدید از نظریه ی روان کاوانه ی فروید و ترسیم رابطه ی آن با بعضی از جریانات عمده در فلسفه ی معاصر است. به تصریح کتاب: "فروید در توصیف امیدهایی که به فراروان شناسی داشت، خاطرنشان کرد که "وقتی جوان بودم، تنها چیزی که آرزویش را داشتم ـ [کسب] معرفت فلسفی بود، و حال که از قلمرو پزشکی قدم به عرصه ی روان شناسی می گذارم، در مسیر نیل به این آرزو قرار گرفته ام"، فراروان شناسی پاسخ فروید بود به فرافیزیک، اسف انگیزترین پیامد رد فراروان شناسی فروید غافل ماندن از غنای فلسفی تفکر او و تحریف و مخدوش ساختن افق مفهومی ای است که فراروان شناسی به روی ما می گشاید. بدون دامنه ی وسیع چشم انداز فراروان شناسی، روان کاوی صرفا به یکی از شیوه های متعدد درمان با گفت و گو تقلیل می یابد و تنها وجه تمایزش مضامین عقده های ادیپ و اختگی می شود".