نخستین باری که به دیدار غلامحسین ابراهیمی دینانی رفتم تابستان سال ۱۳۸۸ بود که او را در مدرسه سپهسالار ملاقات کردم اولین مصاحبه ام با او نیز همان جا و در حضور شاگردانی که پس از پایان درس فلسفه اسلامی کلاس را ترک نکرده بودند درباره خواجه نصیرالدین طوسی انجام شد. از همان ملاقات اول تا امروز سه ویژگی بارز در رفتار و گفتار او مشاهده کرده ام نخستین ویژگی که به سادگی در غلامحسین ابراهیمی دینانی قابل ملاحظه است حال و وضع فلسفی مخصوص به خود اوست. این حال فلسفی که شامل شمایل شیوه بیان و روش مواجهه او با مخاطبانش میشود دکتر ابراهیمی دینانی را از سایر فیلسوفان معاصر ایرانی متمایز می سازد. این ویژگی اگرچه جذابیت فراوانی برای او فراهم آورده است اما منتقدانی نیز دارد که مدعی اند این وضع و حال فلسفی تصنعی و ساختگی است با این که نگارنده نسبت به این حال فلسفی غلامحسین ابراهیمی دینانی موضعی انتقادی ندارد اما اگر برخی ها این ویژگی را به مثابه نقطه ضعف مطرح کنند نمی توانند از وجوه پرفایده ویژگی دوم دکتر ابراهیمی دینانی درگذرند که تا حد زیادی نتیجه و ثمره ویژگی نخست اوست. وضع و حال فلسفی مخصوصی که حکیم معاصر ایرانی از آن برخوردار است مسبب اشتیاق وافر او به برقراری گفتگو میشود که دومین ویژگی متمایز او به حساب میآید دکتر ابراهیمی دینانی بدون در نظر گرفتن سطح و شأن مخاطب یا مخاطبانی که روبه رویش نشسته اند مبنایی ترین و بنیادین ترین مباحث اندیشه فلسفی را به زبانی ساده و در قالب دیالوگی شورآفرین و هیجان برانگیز مطرح میکند. تعمد او بر این است که مخاطب خود را در هر گونه نتیجه گیری از گفتگو و بحث درگیر کند

سخن يا آن نوشته را از همان آغاز و بدون هر گونه چون و چرا مردود می شمرد. در نظر این فیلسوف مشائی هر گونه ابراز شک و اظهار تردید در صحت اندیشه های ارسطو نوعی انحراف از راه راست و گونه ای گمراهی به شمار می آید. مخالفت های این رشد با ابن سینا و فارابی و حتی با بسیاری از اشخاص دیگر از همین جا ناشی می شود، زیرا در نظر او، سخن ارسطو در هر یک از ابواب و فصول فلسفه آخرین سخن به شمار می آید و کسانی که با این فیلسوف بزرگ جهانی به مخالفت برخاسته اند، جز بازگشت به گذشته و پذیرفتن سخنهای کهنه و فرسوده کار دیگری انجام نداده اند. به عبارت دیگر، می توان گفت از دیدگاه ابن رشد کسانی که با ارسطو مخالفت میکنند در راه تکامل و پیشرفت گام بر نمی دارند بلکه این اشخاص به هر اندازه که از اندیشه های او فاصله می گیرند، در کهنه پرستی فرو میروند. او معتقد است که فلسفه با ارسطو به پایان و كمال خود رسیده و کسی که از این راه روی برگرداند به منبع کمال و تعالی دست نمی یابد. بر اساس مطالبی که تاکنون فرمودید و با توجه به مشائی بودن ابن رشد، موضع وی در باب نسبت فلسفه و دین یا به عبارت دیگر جمع فلسفه و دین چیست؟ از دیدگاه حضرتعالی آیا ابن رشد واقعاً به حقیقت دوگانه معتقد است؟ دقت داشته باشید که ابن رشد بر اساس یک سری اصول و مقدمات در راه جمع میان فلسفه و دین قدم گذاشته و معتقد است حکمت و شریعت با همدیگر هماهنگ و همراه اند و منشأ پیدایش آنها نیز جز حقیقت چیز دیگری نیست. او به حکم اینکه فقیه بوده و به طریق استنباط احکام شرعی آشنایی داشته است، با در نظر گرفتن یک سلسله شرایط نظر کردن او تأمل در کتاب قدما را لازم و ضروری شمرده است. مراتب علاقه و توجه این فیلسوف اسلامی به علم و فلسفه آن چنان است که برخی از اندیشمندان سخنان او را به معنای عبادت علم تفسیر و توجیه کرده اند. ابن رشد معتقد است برای عامه مردم آنچه در مقام عمل و رفتار بیشتر سودمند واقع می شود از هر چیز دیگری شایسته تر است اما برای اهل تفکر و اندیشه به همان اندازه که عمل سودمند واقع میشود علم و آگاهی نیز سودمند