دیگری را هم افزود که به شکلی نامنتظر در رواج مسیحیت سهیم بود. می دانیم که سنگنبشته شاپور در مورد تبعید وسیع افرادی که نه فقط اسیر جنگی بلکه مردم معمولی نواحی تسخیر شده سابق امپراتوری روم نیز بودند، تبعیدهایی که پس از فاجعه والریانوس صورت گرفت، بسیار روشن است. به هر حال بنا بر روایتی قدیمی در میان این اسیران جمعی مسیحی هم بودند که همچون یهودیان زمان بختنصر دوم شاه بابل) به «بابل» دور برده شدند به همین دلیل است که در کتاب شرح وقایع بسیار متأخری که به زبان عربی و احتمالاً دارای منشاء نستوری است - سندی که بخشی از آن افسانه ای است اما در این مورد مطالب سنگنبشته : شاپور 2 را تکرار و تشریح می کند - چنین می خوانیم 21 و شاپور کشور رومی ها را ترک کرد و با خود اسیرانی برد که در کشور عراق ،شوش ،ایران و شهرهایی که پدرش ساخته بود اسکان داد... آن شهرها را از اسیران مسکون کرد و زمینهایی برای کشاورزی و خانه هایی برای سکونت به آنان داد. بدینسان مسیحیان در ایران زیاد شدند در آنجا صومعه ها و کلیساها ساختند در بین آنها کشیشهایی بودند که از انطاکیه به اسارت گرفته شده بودند اینان در جندی شاپور اقامت گزیدند و از و دوک ۴۱ انطاکیه ای را به عنوان اسقف انتخاب کردند، زیرا دیمتریوس اسقف اعظم انطاکیه بیمار شده و از غصه مرده بود.....