خوش بینی ورای نومیدی، معرفی دقیق و ساده ای از اندیشه های نوام چامسکی است؛ کسی که نیویورک تایمز احتمالاً مهم ترین روشنفکر در قید حیات معرفی می کند. چامسکی طی این مصاحبه های جدید و گسترده از دیدگاه های خود نسبت به جنگ با تروریست و ظهور نئولیبرالیسم، بحران پناهندگان و شکاف های اتحادیه اروپا، چشم اندازهای صلح عادلانه در جنگ فلسطین و اسرائیل، ناکارآمدی نظام انتخاباتی ایالات متحده، خطر مهیب پیشروی بشریت از جانب بحران آب و هوا و البته، امیدها، چشم اندازها و چالش های به راه انداختن جنبشی در جستجوی تغییر بنیادین سخن می گوید.

-در عصری که ویرانگرترین بحران سرمایه داری را از زمان رکود بزرگ تجربه کرده است، چه چیزی تفوق حاکمیت بازارمحور و تجارت غارتگرانه را توضیح می دهد؟ # توضیح اصلی همان توضیح معمول است: همه چیز کاملاً بر وفق مراد ثروتمند و قدرتمند است. مثلاً در ایالات متحده ده ها میلیون نفر بیکارند، چند میلیون نفر از نیروی کار خارج شده اند و از آن امید بریده اند و درآمدها و همچنین وضعیت معیشت عمدتاً راکد مانده یا افول کرده است، اما بانک های بزرگ که مسئول تازه ترین بحران هستند، بزرگ تر و ثروتمندتر از همیشه شده اند. سود شرکت های بزرگ در حال رکوردشکنی است، ثروتی فراتر از مرزهای حرص و آز نزد کسانی که مهم به شمار می روند، انباشت می شود و کارگران به خاطر درهم شکستن اتحادیه ها و «افزایش حس ناامنی در کارگران» به شدت تضعیف شده اند؛ این عبارت از توضیحات آلن گرینسپن بر موفقیت عظیم اقتصاد تحت مدیریتش، در زمانی که هنوز «آلن قدیس» نامیده می شد وام گرفته شده است -احتمالاً بزرگ ترین اقتصاددان پس از آدام اسمیت-، پیش از فروپاشی ساختاری که بر پا کرده بود به همراه تمام مبانی روشنفکرانه اش، پس دیگر گله برای چیست؟ رشد سرمایه ی مالی در پیوند است با افول نرخ سود در صنعت و فرصت های جدید برای توزیع گسترده تر تولید در جاهایی که نیروی کار راحت تر استثمار می شود و قیدوبندهای سرمایه از بقیه ی جاها کمتر است، درحالی که سود در جاهایی با کمترین نرخ مالیات توزیع می شود («جهانی شدن»). این فرآیند را پیشرفت های تکنولوژیک تقویت می کنند، به بیان تکان دهنده ی مارتین ولف در فایننشال تایمز که گمانم قابل احترام ترین روزنامه نگار مالی در دنیای انگلیسی زبان باشد، پیشرفت هایی که رشد «بخش مالی خارج از کنترل» را تسهیل می کنند و «دارد درست مثل لارو زنبور عنکبوتی که بدن میزبان خود را می خورد، اقتصاد بازار مدرن (یعنی اقتصاد تولیدی) را از درون می خورد» . از این ها بگذریم، همان طور که اشاره شد، «حاکمیت بازارمحور» انضباط خشنی بر افراد بسیاری تحمیل می کند، اما آن تعداد اندکی که مهم شمرده می شوند، به خوبی خود را از آن در امان نگه می دارند. -نظرتان درباره ی سلطه ی یک طبقه ی نخبه ی فراملی و پایان دوران دولت-ملت چیست، به ویژه از این منظر که هواداران این عقیده ادعا می کنند این نظم نوین جهانی همین حالا هم بر ما عارض شده است؟ # چیزهای جالبی در آن هست، اما نباید درباره اش اغراق کرد، چند ملیتی ها همچنان به دولت متبوع خود برای پشتیبانی اقتصادی و نظامی و هم چنین ضرورتاً برای نوآوری تکیه دارند. موقعیت های بین المللی هنوز عمدتاً در کنترل قدرتمندترین دولت هاست و به کل نظم جهانی دولت محور هنوز هم در حد معقولی پابرجاست. -اروپا دارد بیشتر از همیشه به پایان «قرارداد اجتماعی» نزدیک می شود. آیا این از نظر شما تحول حیرت آوری است؟ # ماریو دراگی در مصاحبه ای با وال استریت ژورنال گفت که «قرارداد اجتماعی سنتی قاره» -شاید بیشترین مشارکتش در تمدن معاصر- «ملغی شده» و باید برچیده شود و او یکی از بوروکرات های بین المللی است که باید هر کاری می تواند برای حفاظت از تتمه اش کند. کسب وکار همیشه از قرارداد اجتماعی بیزار بوده است. به یاد بیاورید وقتی فروپاشی «کمونیسم» نیروی کار جدیدی – تحصیل کرده، آموزش دیده، سالم و حتی بلوند و چشم آبی – به بازار فرستاد که می شد از آن برای تضعیف «سبک زندگی مجلل» کارگران غربی استفاده کرد، چه سرخوشی ای در رسانه های تجاری پدید آمد. این نتیجه ی نیروهای رام نشدنی چه اقتصادی و چه از جنس دیگر نیست، بلکه سیاستی است که بر مبنای منافع طراحانش تشکیل شده است، کسانی که به احتمال زیاد بانک دار و مدیر عامل هستند تا سرایداری که دفتر آن ها را تمیز می کند.