«مارگریتا دلچه ویتا» حکایت غریب دختربچه ای است که در تضاد و تقابل روزهای آرام زندگی پاک و سادة گذشته، در دل طبیعت، با عصر پرهیاهو و زندگی ماشینی و مصنوعی امروز، وامانده است. او دلخوشی و آرامش رو به زوال خود را گاه در سخنان فیلسوفانة برادرش و گاه کلمات قصار و اندرزهای پدربزرگش، جست وجو می کند. این دختر تصویر مبهمی از یک دوست خیالی به نام «دختربچة غبار» دارد که همه جا همراه اوست و اتفاقات مختلفی برایش رخ می دهد.

یه هفته بود که از مهمونی شام می گذشت و اتفاقات زیادی افتاده بود. اول از همه اینکه بعد از شب دزدی، یه زنگ خطر عمومی به صدا دراومد. فریدو به بابا گفت: «دیدی حق با من بود، یه اسلحه برای خودت بخر.» براش کاتالوگی با انواع مدل ها و کالیبرها هم آورد، از اسلحۀ پکو بیل گرفته تا سلاح مخصوص کشتن آدم فضایی ها. بابا فعلاً مقاومت کرده. گفت که جک ماشین براش کافیه. اما استشهاد محلی رو که فریدو برای بیرون کردن کولی ها نوشته بود، امضا کرد. تقریباً همۀ اهالی محل امضا کردن، حتی اونایی که تو شعاع ده کیلومتری زندگی می کنن. حالا دیگه انبار هم یه کرکرۀ جدید داره، یه چیزی تو مایه های سپر آشیل. از این به بعد، ما به هیچ وجه حق ورود به اونجا رو نداریم. تازه بابا گفت که پیزولو قدرت دفاعی مناسبی نداره اما من بهش تذکر دادم که شب دزدی اون خیلی زودتر از تانک ویلر پارس کرد و تازه اونم دندون داره. بابا سر تکون داد. الان قسمت جلوی سرِ بابا رنگ فلفل قرمز شده، چون فریدو متقاعدش کرده برای رویش دوبارۀ موهاش یه لوسیون بخره. باید هر روز صبح اونو به سرش بماله. یه ماده ایه که ایجاد حساسیت می کنه و قسمت طاس سرش رو آتیش می زنه. هنوز حتی یه مو هم در نیاورده اما خودش می گه که متوجه تغییرات مثبتی شده. از طرفی، من روی میز پاتختیش یه کاتالوگ کلاه گیس پیدا کردم. اسم شرکتش نیو هیر و طبیعتاً فریدو وارد کنندۀ محصولاتشه. مامان هم الان یه کلۀ متفاوت داره. دو بار رفت آرایشگاه. دفعۀ اول موهاش رو رنگ بادمجونی کرد اما لنورا بهش گفت زیادی شکل موهای دهۀ شصت شده. واسه همین هم فوراً موهاش رو روشن کرد. حالا شده رنگ شاه ماهیِ دودی. اما بزرگ ترین تغییر رو، اون سینمای خانگی لعنتی با صفحۀ سوپر پلاسما و سیستم صدای استریو باعث شد. یه روز صبح اون کارگره، گوردون، برامون آوردش. یه ملافۀ سفت دو متر در یک متر بود، نمی دونستیم کجا بذاریمش.