چشم برای اینکه بتواند مرئی را بادقت درک کند، نیاز به تضادها دارد. از آنجا که دنیایی که ما را احاطه کرده است رنگی است، غالب اوقات این تضادهای رنگ ها هستند که نگاه ما آن ها را ضبط می کند. تضاد رنگ هایی که تابلو، نقاشی یا عکسی به ما ارائه می کند، می توانند به وسیله ی شهود، کاملاً درک و منتقل شوند. با این همه، بررسی نظریه های رنگ برای عکاسی که دغدغه ی محقق ساختن کارهایی ارزشمند را دارد ضروری است. در این خصوص، نظریه های یوهان ولفگانگ گوته، فیلیپ اوتو رونگه، بزولد، اوژن شورول و آدولف هولتسل که یوهانس ایتن در کتابش موسوم به «هنر رنگ توجه خود را به آن ها معطوف می دارد» نظریه هایی بنیادین هستند. هنگامی که شاگردان ایتن از وی می پرسند آیا شناختن قانون ها و قاعده های رنگ حقیقتاً ضروری است، پاسخ می دهد: اگر می توانید شاهکارهایی رنگی را بدون آموختن این قاعده ها بیافرینید، بی اطلاعی از آن ها را ادامه دهید؛ اما اگر با در نظر گرفتن این بی اطلاعی، نتوانید شاهکارهایی را بیافرینید، باید برخی از شناخت ها را کسب کنید. برای عکاس، امکانات دگرگون ساختن رنگ های موضوع یا خط های آن کمتر از چیزی است که برای نقاش وجود دارد. درواقع، نقاش می تواند با یک ضربه ی قلم مو، طبق طرز فکر یا تخیلش، به دلخواه برخی از عنصرهای تابلوی خود یا حتی کل تابلو را تغییر دهد. برعکس، عکاس در اکثر موارد، تنها می تواند از مجموعه ی ایستایی از توافق ها و تضادهای رنگ ها برخوردار باشد. به این دلیل، نظریه ی رنگ هایی که بر محور عکاسی باشد، نسبت به دیگر شاخه های هنری از غنا و تفصیل کمتری بهره مند خواهد بود. هدف کتاب حاضر این است که تا اندازه ی ممکن، عنصرهای بنیادین نظریه ی رنگ ها را بر فن عکاسی انطباق دهد. بنابراین، گفتار ما از سویی شامل به بحث گذاشتن شش تضاد رنگ ها، توصیف کردن مشخصه های رنگ های مختلف، توافق های اصلی و اثرهای رنگ ها و از سوی دیگر، عرضه نمودن برخی از ویژگی های ساخت تصویر که به وسیله ی استفاده از رنگ معین می شوند، و سرانجام ذکر کردن چند مسأله ی کاملاً فنی می گردد. تمامی نظریه های رنگ ها مبتنی بر سه رنگ اولیه هستند که عبارت اند از زرد، قرمز و آبی. این سه رنگ اولیه که رنگ های دسته ی اول نیز نامیده می شوند، کاملاً خالص هستند؛ این گفته بدان معنی است که زرد، قرمز و آبی از آمیزش های رنگ ها نتیجه نمی شوند. با وجود این، رنگ های اولیه به وسیله ی آمیزش هایشان امکان به دست آوردن تمامی رنگ های دیگر را میسر می سازند. دایره ی رنگی دوازده خانه ی یوهانس ایتن و مثلث رنگی نُه خانه ی رنگ شناس انگلیسی فیلد، نشان می دهند که این رنگ های دیگر چگونه به دست می آیند. دایره ی رنگی که از سه رنگ اولیه شروع می شود؛ با آمیختن دو به دوی آن ها، رنگ های ثانوی (یا رنگ های دسته ی دوم) را به دست می آوریم که عبارت اند از: نارنجی، بنفش و سبز. هر رنگ ثانوی بر روی دایره ی رنگی میان دو عنصر از جفت رنگ های اولیه ای که از آن ها حاصل شده جای می گیرد. در این سطح از ساخت دایره، بر روی آن متناوباً یک رنگ اولیه و سپس یک رنگ ثانوی را می یابیم. شش میانرنگ که عبارت اند از زرد_نارنجی، قرمز_نارنجی، قرمز_بنفش، آبی_بنفش، آبی_سبز و زرد_سبز از آمیزش های انجام شده میان رنگ های اولیه و ثانوی -که دو به دو با دنبال کردن نظمی که در آن آرایش یافته اند اختیار می شوند- نتیجه می گردند.