کتاب آناهیتا نشر ققنوس

در کتاب حاضر، نخست به ماهیت اسطوره و سپس به باورهای انسان نخستین درباره ی مادر ـ خدایان پرداخته شده است. در ادامه، تحول و گسترش آیین ناهیدی طی سده های مختلف بررسی گردیده است؛ بخشی از این تحول مربوط به باورهای پیش زرتشتی (از کهن ترین ادوار تا پایان دوره ی پارتیان) و بخش دیگر مربوط به باورهای زرتشتی (در دوره ی ساسانیان) است. آن گاه، با بهره گیری از دستاوردهای باستان شناسی، متون کتیبه ها، نوشته های موجود و نتایج پژوهش های صاحبنظران، سیر این تحول نشان داده شده است نیز عواملی که بر آن تاثیرگذار بوده اند. هم چنین بخشی از کتاب به پرستشگاه های ناهید اختصاص دارد و در آن از معابد ایزد بانوی ایرانی سخن رفته است. در بخش پایانی کتاب نیز تحت عنوان "یادداشت ها" درباره ی نام ها، مکان ها، اشیاء، و واژه هایی که از آن ها در کتاب ذکری به میان آمده به اختصار توضیحاتی داده شده است. در کتاب خاطرنشان می شود، نام آناهیتا برای نخستین بار در کتیبه ها نظر را به خود جلب می کند. این است که در آن ها نام آناهیتا بلافاصله پس از اهورامزدا و پیش از مهر (میترا) ذکر می گردد و این واقعیت نشانگر پایگاه ارجمند اوست. در دوره ی پارتیان نیز آناهیتا در کنار اهورامزدا و مهر پرستش می شده است. در عصر ساسانیان، که دین رسمی ایرانیان زرتشتی بود، شاهان این سلسله آیین وی را گرامی می داشتند و از آن پاسداری می کردند. در متون دوره ی اسلامی لقب آناهیتا، "بعدخت" یا "بیدخت" است و این واژه را می توان در نام بسیاری از شهرها و پرستشگاه های کهن این سرزمین بازیافت. از این رو اگر امروز شمار زیادی از بناها و بقعهتها در ایران اثری از نام این خداوند آب ها و چشمه سارها دارد، باید آن را نشانه ی جایگاه والای این ایزد بانوی اساطیری در باورهای مردم این مرز و بوم دانست. بسیاری از آتشکده های معروف ایران نیز در آغاز پرسشتگاه های ناهید بوده اند. هم چنین در ادبیات و به ویژه در شعر فارسی بارها از ناهید (یا زهره) به منزله ی نمادی برای موسیقی نام برده شده است.