کتاب همینگوی خبرنگار نشر ثالث

پاریس با آن تئاترها، بولوارها، باران ها و حالات روحی عصبی و انسانی اش در رمان های سیمون دوبوار هم نقش اصلی را بر عهده دارد. در واقع ماجراهای عاشقانه، بحث های بی پایان و گره های داستان هایش، بدون این شهر بیهوده به نظر می رسید. کامو سارتر در گزارش خود درباره ی پایتخت اشغال شده، طوری حرف می زند گویی بهترین دوست اوست: وقتی پاریس از جا برمی خیزد، وقتی پاریس می خوابد و وقتی پاریس در راه آزادی خود مبارزه می کند. پاریس برای نویسندگانش از دیرباز بیش از یک شهر بوده است. یک شیوه ی زندگی و یک تئاتر ملی است که در آن فرهنگ فرانسوی نمایش داده می شود. اما پاریس برای کامو چیست که در ۲۶ سالگی تازه در حال تبدیل شدن به یک نویسنده ی حرفه ای است؟ در یادداشت هایش کلمه ای خشن، سحرآمیز و جادویی برای آن شهر خاکستری کنار رود سن پیدا می کند: پاریس تنها کویر در دسترس باقی می ماند. تلاشی تازه است. کامو پس از افراط ها و عیش و عشرت ها زیر آفتاب سوزان دریای مدیترانه در عروسی و گردش هایی در سرزمین خشونتی محشیانه در کالیگولا، حس باران زده ی قرن بیستم کارمندان تنهایی را می یابدکه وعده های غذایی را با عجله صرف می کنند. کامو یکشنبه های تهی و زشتی زندگی آن ها را می پذیرد. پاریس پایتخت یکی از کشورهای پیشرفته ی صنعتی جهان است. کامو هم آماده ی تاثیرپذیری از بهایی است که برای این صعود پرداخته می شود. داستان بیگانه تنها یک قصه ی فلسفی درباره ی پوچی نیست. پرتره ی روح یک کارمند مدرن و تنهاست که کار می کند، می خوابد و می خورد تا باز کار کند. یک چیز دیگر هم هست که کامو را در پاریس بی بیگانه مبدل می کند. برای اولین مرتبه با یک پایتخت بزرگ و قدیمی مسیحیت روبرو می شود و به عنوان فردی که روحش با واقع بینی روزمره ی کاتولیسم تربیت شده، ولی قلبا بیش تر غیر مسیحی-یونانی است تا رومی-کاتولیک، در قلمرو مستقل و ناشناسی می افتد