خطرناک ترین عارضه ای که بشر تاکنون به آن مبتلا شده، یا خطر ابتلا به آن او را تهدید می کند چیست؟ طاعون سیاه؟ آنفولانزای اسپانیایی؟ ابولا؟ کرونا؟ خاویر کرمنت معتقد است هیچکدام؛ فقط بیشعوری! او بیشعوری را بیماری اعتیاد به بیشعور بودن، یعنی سوءاستفاده از دیگران و پایمال کردن حق دیگران، به صورت کاملاً آگاهانه تعریف می کند و باور دارد که بیشعوری باید نه به صورت یک نقص شخصیتی (آن گونه که تا حال می شناخته ایم)، بلکه به صورت بیماری اعتیاد تعریف شود. به این ترتیب، راه برای شناخت ویژگی های این بیماریِ اعتیادگونه، همچون بیماران مبتلا به سوءمصرف الکل و مواد مخدر، باز و تلاش برای رهایی از آن هموار می شود. در این کتاب، خاویر کرمنت با زبان طنز به بیان نظریه خود می پردازد و محمود فرجامی، طنزپرداز ایرانی، آن را با کسب مجوز رسمی و پرداخت حقوق کامل نویسنده و ناشر اثر اصلی، به فارسی ترجمه و بازآفرینی کرده و نشر روزنه آن را به چاپ رسانده است. هر چقدر یک بیماری خطرناک تر و شایع تر باشد، شناخت و مقابله با آن ضروری تر است، اما بیشعوری مهلک ترین عارضه کل تاریخ بشریت است که تاکنون راهکاری علمی برای مقابله با آن ارائه نشده است. بیشعوری حماقت نیست و بیشتر بیشعورها هم احمق نیستند؛ حتی از مردم عادی باهوش تر و بااستعدادترند. خودخواهی، وقاحت و تعرض آگاهانه به حقوق دیگران، که بن مایه های بیشعوری است، بیشتر از سوی کسانی اعمال می شود که از نظر هوش، معلومات، موقعیت اجتماعی و سیاسی و وضع مالی، اگر بهتر از عموم مردم نباشند، بدتر نیستند. واقعیت دردناک آن است که در طول تاریخ، مسببان بیشترین آسیب هایی که بشر متحمل شده است آدم های بیشعور بوده اند، نه آدم های نادان. جنایت کاران بزرگ تاریخ اکثراً آدم هایی باهوش و سخت کوش بوده اند که حاصل ضرب استعدادهای شخصی متعدد مثبت آن ها با خودخواهی، تعرض به حقوق دیگران و رذالت های منفی شان، از آن ها بیشعورهای بزرگ و ترسناکی ساخته که دنیایی را به آتش کشیده اند.